A+ A A-
  • Kategoria: ZOP
  • Odsłony: 2652

Ił-38 w systemie kodowym NATO oznaczony jako May to samolot patrolowy dalekiego rozpoznania, wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Zaprojektowany został w 1967 roku przez biuro konstrukcyjne Siergieja Władimirowicza Iljuszyna. Do dziś znajduje się w służbie a po ostatnich modyfikacjach ma w niej pozostać jeszcze do 2015 roku.

Historia powstania samolotu

Samolot Ił-38 jest rozwinięciem samolotu Ił-18D - morskiej wersji patrolowej samolotu pasażerskiego Ił-18. Od swojego poprzednika różni się przekonstruowanym kadłubem, ma skróconą przednią część, a wydłużoną tylną, co sprawiło, że skrzydła przesunięta zostały ku przodowi. Prototyp aerodynamiczny został oblatany 28 września 1961 roku. Seryjne samoloty pojawiły się w 1967 roku zastępując patrolową wersję samolotu Tu-20. Do służby samolot wszedł w 1968 r. Samolot ten różni się od wersji pasażerskiej wydłużonym stożkiem ogonowym, przesunięciem płata do przodu oraz bogatym wyposażeniem elektronicznym.

Ił-38 początkowo wchodził w skład Floty Północnego Pacyfiku i Morza Bałtyckiego.

W marcu 1968 roku eskadra Ił-38s rozmieszczona została w Kairze w Egipcie. Pilotowana była przez radzieckie załogi. Na samolotach jednak widniały egipskie znaki. Eskadra została wycofana z Egiptu w 1972 r. Egipt był zainteresowany nabyciem tych samolotów jednak nigdy zamówienie to nie zostało zrealizowane.

Ił-38s był obecny w różnych rejonach świata podczas zimnej wojny. Samoloty startowały do patroli morskich z Aden w Południowym Jemenie, z Asmary w ówczesnej Etiopii, Libii oraz Syrii.

Dwa Ił-38s zostały zaatakowane i co najmniej jeden został zniszczony przez Ludowy Front Wyzwolenia Erytrei w 1984 roku. Ił-38s stacjonowały wtedy w Asmarze.

Obecnie na uzbrojeniu Rosji znajduje się ok. 40 tych maszyn, a w sumie zbudowano ich na potrzeby ZSRR - 65 sztuk. Pięć samolotów sprzedano dla marynarki wojennej Indii.

Po wielu latach służby samoloty Ił-38 poddano modernizacji. Modernizowany Ił-38 w Rosji i Indii określany jest jako Ił-38N i Ił-38SD (umowa dotycząca modernizacji pięciu Iliuszyn Ił-38 z Marynarki Wojennej Indii podpisana została w 2001 r.). Zmodernizowane samoloty mają pozostać w czynnej służbie do 2015 r. Ił-38N i Ił-38SD wyposażone zostały w nowy system wykrywania okrętów podwodnych zwany Novella (wersja eksportowa tego systemu nosi nazwę Sea Dragon).

Nowy system może wykrywać i przechwytywać statki nawodne i podwodne, jak również wykrywa miny. System jest w stanie śledzić ponad 30 celów jednocześnie w odległości do 320 kilometrów. Wykrywa również cele powietrzne i może współpracować z systemem satelitarnym GLONASS (Global Navigation Satellite System).

  • IŁ-38_1
  • IŁ-38_2
  • IŁ-38_3
  • IŁ-38_4
  • IŁ-38_5
  • IŁ-38_6
  • IŁ-38_7
  • IŁ-38_8
  • IŁ-38_9
  • IŁ-38_10
  • IŁ-38_11
  • IŁ-38_12

Novella składa się z kilku systemów m.in., do zwalczania okrętów podwodnych, systemu poszukiwawczo-ratowniczego, monitoringu ekologicznego, elektronicznych środków wsparcia, morskich i powietrznych systemów nadzoru.

Dodatkowo zwiększono długość kadłuba o 4 metry oraz przesunięto do przodu płaty skrzydeł. W ogonie umieszczono detektor anomalii magnetycznych (MAD), W zmodernizowanych samolotach zainstalowano w pełni cyfrowy system radaru wysokiej rozdzielczości wyświetlania danych, cieplne systemy przetwarzania obrazu, czujniki podczerwieni, magnetometr i nowe środki wywiadu elektronicznego ELINT. Ił-38 produkowany był w latach 1967 - 1972.

Opis techniczny

Samolot Ił-38 jest dolnopłatem o konstrukcji metalowej, półskorupowej. Kadłub dzieli się na trzy części. W pierwszej części znajduje się hermetyczna kabina pilotów i mechaników oraz urządzenia radiolokacyjne z anteną umieszczone w opływowej kopule pod kadłubem, znajduje się tam również komora bombowa do przenoszeni broni przeciwko okrętom podwodnym. W środkowej części mieści się specjalistyczna aparatura elektroniczna wraz ze stanowiskami obsługującego ją personelu. W tej części znajdują się również zbiorniki paliwa. Tylna część kadłuba z usterzeniem ogonowym zawiera magnetometr wbudowany w wydłużony stożek ogonowy. Podwozie trójgoleniowe z kołami przednimi, chowane w locie. Napęd stanowią cztery silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20M, śmigła czterołopatowe AW-68I o średnicy 4,5 m. Zbiorniki paliwa znajdują się również w skrzydłach.

IŁ 38

Konstrukcja

Ił-38 to całkowicie metalowy czterosilnikowy wolnonośny dolnopłat. Kadłub półskorupowy o przekroju kołowym, w przedniej części umieszczone zostały kabina pilotów, mechanika i urządzenia radiolokacyjne, w środkowej znajduje się specjalistyczna aparatura elektroniczna i obsługujący ją personel. Załogę tworzy 6 osób. Podwozie trójpodporowe, wciągane w locie. Napęd stanowią 4 silniki turbośmigłowe AI-20M o mocy 3130 kW (4250 KM) każdy, napędzające czterołopatowe przestawiane śmigła. Samolot wznosi się z prędkością 320 metrów na minutę.

Samolot jest w stanie zabrać do 8400 kg urządzeń rozpoznawczych i uzbrojenia, które umieszczone jest w dwóch komorach bombowych.

Uzbrojenie

Samolot może przenosić bomby głębinowe PŁAB-250-120, jądrowe bomby głębinowe, miny AMD-2-500, torpedy przeciw okrętom podwodnym AT-1. W skład wyposażenia wchodzą również boje hydroakustyczne RGB-1 i boje hydroakustyczne RGB-2.

W wyniku przeprowadzonej modernizacji Ił-38N może być uzbrojony w rakiety przeciwskrętowe Sea Eagle, które niszczą cele do 110 km, oraz rakiety klasy powietrze-powietrze R-73RDM2.

Indyjskie Ił-38SD mogą by c uzbrojone w naddźwiękowe rakiety cruise BrahMos, które zostały opracowane przez Demence Research and Development Organisation (DRDO) z Indii i NPO Mashinostroyenia z Rosji. BrahMos osiąga prędkość 2,8 Macha i może racić cele w promieniu 290 km.

Dane techniczne

Załoga: 7 - 10 osób

Długość: 39,6 m

Rozpiętość: skrzydeł 37,4 m

Wysokość: 10,16 m

Powierzchnia nośna: 140 m2

Masa samolotu: 33700 kg

Masa startowa: max. 63500 kg

Prędkość: max. 700 km/h

Prędkość patrolowania: 320-400 km/h

Wysokość lotu patrolowania: 30-11000 m

Zasięg maksymalny: 7200 km

Długotrwałość lotu: 12 h

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież