A+ A A-

Podwodnik Nr 18 – pierwszy okręt podwodny Bułgarów

Pierwszym okrętem podwodnym który służył w marynarce Bułgarii był UB 18, dawny U 8 zbudowany w Niemczech. Budowę jego rozpoczęto w 1914 r. Podczas I wojny światowej operował na Adriatyku z baz austriackich, będąc fikcyjnie przyjęty do służby w marynarce austro-węgierskiej, pod numerem UB 8. Powodem był fakt, że Niemcy w początkowym okresie nie były oficjalnie w stanie wojny z Włochami. Na Adriatyk został wysłany w częściach, koleją jako pierwszy z niemieckich okrętów. Był ponownie zmontowany w porcie Pola gdzie 25.03.1915 r. rozpoczął służbę w tamtejszej Flotylli pod dowództwem kapitana lejtnanta Ernesta von Voigta. Następnie został przebazowany do Konstantynopola, który osiągnął po 16-dniowym rejsie.

UB 18 jeszcze pod austro-węgierską banderą i fikcyjnym oznaczeniem „U 8”. / Zdjęcie: zbiory Zvonimir Freivogel
Artykuł zamieszczony dzięki
uprzejmości czasopisma
Okręty Wojenne

Pod banderą niemiecką odbył łącznie 14 patroli bojowych podczas których zatopił w dniu 29.05.1915 r. w pobliżu wyspy Lemnos na Morzu Egejskim brytyjski statek pasażerski Morion o wyporności 19 380 t (szósty co do wielkości statek zatopiony podczas I wojny światowej), używany jako okręt pułapka przez Royal Navy. Od września 1915 r. niemieckie okręty podwodne bazowały na przystani Eukinograd (kompleks pałacowo parkowy z własną przystanią 8 km na pł. od Warny), prowadząc dalsze działania na Morzu Czarnym. Po przejściu do działań na Morzu Czarnym UB 18 zatopił jeszcze jeden rosyjski statek 30.07.1915 r. Peter Melmikoft.

Po raz pierwszy formalna dyskusja o potrzebie uzbrojenia w okręty podwodne marynarki bułgarskiej odbyła się w Zgromadzeniu Narodowym 16.12.1904 r. na wniosek ówczesnego premiera gen. Racho Petrowa i ministra wojny gen. Michaiła Sawowa. Podczas przyjęcia planu obrony wybrzeża 30.10.1914 r. komisja pod przewodnictwem Dowódcy Floty prof. Kirkowa zaopiniowała pozytywnie zakup dwu 250 tonowych okrętów podwodnych i przeznaczyła na ten cel kwotę 2,6 miliona lewa.

Od 1907 r. prowadzona była kampania prasowa, którą rozpoczyna artykuł lejtnanta Raszko Serafimowa opublikowany w „Żurnalu Wojskowym” na temat możliwości okrętów podwodnych. Po 30.11.1914 r. w tym samym czasopiśmie ukazuje się cykl pięciu artykułów Serafimowa zatytułowany „Łodzie podwodne i kierowania ich do działania” lobbujący za nabyciem okrętów podwodnych produkcji niemieckiej. 

Już podczas działań wojennych ze stacjonującymi w Eukinogradzie U 7 i U 8 zapoznają się oficerowie z komisji Marynarki Bułgarskiej ponieważ okręty tego typu były proponowane Bułgarom przez Niemców. Jako pierwszy kapitan porucznik Raszko Serafimow, notabene absolwent kursów podwodnych dla oficerów rosyjskich, badał możliwości zanurzania się okrętów tego typu, schodząc nim na głębokość 52 m. Wśród członków komisji byli między innymi: późniejszy pierwszy dowódca porucznik Nikola Todorow, oraz jego pierwszy mechanik – specjalista III klasy Todor Stoilow.

Pierwszy bułgarski okręt podwodny No 18 krótko po podniesieniu bandery. / Zdjęcie: „Woennomorskite Sili na Byłgarija 1879-2006”

Dowództwo niemieckie w marcu postanowiło odsprzedać Bułgarom U 8. Załoga oraz 10 osób personelu technicznego została przeszkolona w Kilonii.

Uroczystość podniesienia bułgarskiej bandery miała miejsce na przystani Eukinogradu 25.05.1916 r. Uczestniczył w niej brat cara Borysa II – książę Kiril oraz książę Borys Truno którzy odbyli rejs na pokładzie okrętu podwodnego po Zatoce Warneńskiej. Natomiast pierwszy bojowy rejs okręt jako Nr 18 (gdyż nie otrzymał imienia własnego) odbył w dniach 4-5.07.1916 r., podczas którego prowadził rozpoznanie pomiędzy przylądkiem Szałaba a Mangalią. Regularne patrole bojowe odbywał na trasie półwysep Kaliakra – Mangalia – Konstanca potem zawracał na południe pod Burgas i Sozopo by stamtąd powrócić do Warny. Do spotkania z kontrtorpedowcami Bystryj i Gromkij doszło 06.09.1916 r. lecz nie udało się ich zaatakować ze względu na przewagą ich prędkości. Jego pojawienie się pod Bałczikiem 08.12.1916 r. spowodowało przerwanie ostrzału miasta i wycofanie atakujących je okrętów rosyjskich. Do czasu wycofania się Rosji z działań wojennych po Rewolucji Październikowej, Nr 18 odbył 7 rejsów bojowych. Miał też szczęście gdy zamiast niego (z powodu awarii) w dniu 06.11.1916 r. na patrol bojowy z Warny wyszedł UB 45.

Rada Ministrów na posiedzeniu w dn. 05.05.1917 r. przyjęła projekt zakupu w Niemczech od 4 do 6 okrętów podwodnych o wyporności 250 t z budżetu na rok 1918.

Po zakończeniu wojny, jako francuska zdobycz wojenna, przeprowadzony został do tureckiej bazy w Stambule a następnie w 1921 r. na północnym brzegu Zatoki Złoty Róg, gdzie został złomowany (wg innych źródeł został przeholowany do Bizerty w Tunezji i tam złomowany w 1921 r.).

Dane techniczno – taktyczne okrętów podwodnych typu „UB I” (Podwodnik Nr 18)
Wyporność: nawodna – 140,00 t
podwodna – 157,00 t
Wymiary: długość – 27,9 m
szerokość – 3,20 m
wysokość – 3,00 m
Osiągi: prędkość nawodna – 7,5 w.
podwodna – 5,51 w.
Głębokość zanurzenia: maksymalna – 50 m
Załoga: 15 osób (oficerowie: 1 + inż. pokładowy; podoficerów: 9, marynarzy: 4)
Siłownia
Napęd główny:
– 1 silnik 4-cylindrowy spalinowy Diesla typu Köring o mocy 60 KM (45 kW)
– 1 silniki elektryczne typu Simens-Schuckert o mocy 120 KM (89 kW)
– bateria akumulatorów typu ?
– 1 śruba
– ster kierunku
Uzbrojenie
Artyleryjskie:
Torpedowe:
1 działo kalibru 47 mm
1 ckm typu Maxim wz.1908 kalibru 8 mm
2 wyrzutnie torped kalibru 450 mm, 4 torpedy
Tym razem scenka rodzajowa. No 18 wypływa w rejs bojowy, załoga pokładowa pozuje
do pamiątkowej fotografii. / Zdjęcie: „Woennomorskite Sili na Byłgarija 1879-2006”
No 18 w czasie przeglądu w „Flotskim Arsenale” w Warnie. Dobrze widoczna dziobowa wyrzutnia
torped prawej burty. / Zdjęcie: „Woennomorskite Sili na Byłgarija 1879-2006”

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież