A+ A A-

Na okręcie. poza kadłubem sztywnym, rozmieszczono 12 wyrzutni rakiet pod kątem 45° wzdłuż osi okrętu.

Znaczne gabaryty rakiet i kontenerów startowych wpłynęły na wygląd okrętu. W rejonie śródokręcia, gdzie rozmieszczono kontenery. szerokość kadłuba zwiększyła się Z 11.7 do 15 metrów. Z tego powodu średnica kadłuba sztywnego w tym miejscu zmniejszyła się. Ostatecznie okręt okazał się cięższy i dłuższy niż poprzednio. Urządzenia napędowe, uzbrojenie torpedowe i oprzyrządowanie pozostały bez zmian.

Jedna z jednostek po przebudowie według projektu 667AT. / Zdjęcie: zbiory Siergiej Bałakin

Roboty modernizacyjne prowadziła Stocznia "Siewmaszpredprijatije" w bardzo szybkim tempie. Od 25 września 1979 do 15 października 1982 okręt przeszedł średni remont i przezbrojenie według projektu 667M. Od 1 listopada 1982 r. do 4 sierpnia 1983 trwały próby stoczniowe. Próby państwowe odbyły się od 16 sierpnia do 1 listopada 1983 r., ale bez kompleksu rakietowego z powodu jego niegotowości do prób na okręcie.

Jednocześnie z przebudową okrętu prowadzono próby rakiety. Początkowo z nazienmego stanowiska na poligonie Kapustin Jar, następnie z pływającego stendu na Morzu Czarnym. Pierwszy start rakiety miał miejsce 20 maja 1980 r. i był nieudany. Rakieta nie opuściła kontenera częściowo go uszkadzając. Kolejne próby były również nieudane. Dopiero 16 grudnia 1981 r. rakieta przeleciała ok. 50 km.

Pierwszy start rakiety z K-420 miał miejsce 26 grudnia 1983 r. na Morzu Barentsa. Próby kontynuowano do grudnia 1986 r. Podwodny stan rakiety następował z zapełnionego wodą kontenera-wyrzutni. Wyjście rakiety na powierzchnię i lot na początkowym powietrznym odcinku odbywało się przy pomocy silników startowych do czasu zadziałania silnika marszowego. W czasie lotu kurs rakiety mógł być korygowany przy pomocy radiolokacyjnego systemu odczytywania rzeźby terenu.

Liczba udanych startów na wszystkich etapach prób ledwo osiągnęła 50% wskaźnik. W wyniku tych niepowodzeń prace nad kompleksem przerwano w końcu 1989 r.

W grudniu 1990 r. okręt już w wariancie torpedowym został włączony do składu floty i przeszedł do bazy Gadzijewo. Kres służby K-420 nastąpił 5 lipca 1994 roku, kiedy to skreślono go z listy floty i przekazano na przechowanie w buchcie Sajda.

Projekt 667AT "Grusza"

Równolegle do prac nad kompleksem "Meteorit" prowadzono prace nad kompleksem "Granat" (3K 10) ze strategiczna rakieta skrzydlatą 3M 10 (RK-55) startująca z wyrzutni torped kalibru 533 mm. Opracowaniem tej konstrukcji zajmowało się od 1975 roku SKMB "Nowator" ze Swierdlowska (główny konstruktor L. W. Luliew). W tym samym roku wyznaczono SPMBM "Malachit" na głównego wykonawcę odpowiedzialnego za rozmieszczenie kompleksu na okrętach podwodnych.

Wstępny projekt kompleksu ukończono w 1977 r. Do tego momentu ustalono wykaz okrętów, które miały być przezbrojone w kompleks. Obejmował ów wykaz jednostki projektów 671, 671RT 67lRTM, 670, 670M. W tej liczbie znalazły się również OPARB projektu 667A.

Projekt techniczny dużego atomowego okrętu podwodnego projektu 667AT opracowano w 1978 r.

Początkowo planowano przezbrojenie 6 okrętów typu 667A: trzy W stoczni "Zwiezda" na Dalekim Wschodzie i trzy w PO "Siewier". Ostatecznie do służby W nowej roli weszły tylko trzy okręty33.

Przebudowa polegała na wycięciu przedziału rakiet balistycznych i zastąpieniu go nowym blokiem, złożonym z dwóch przedziałów z 8 wyrzutniami rakiet kalibru 533 mm. Wyrzutnie usytuowano po 4 na każdej burcie pod kątem do osi wzdłużnej okrętu. W przedziale mieściły się również stelaże dla zapasowych 24 rakiet (łączny zapas wynosił 32 sztuki). Przebudowie poddano również przedział dziobowy wymieniając wyrzutnie torped kalibru 400 na kaliber 533 mm. Ponieważ długość nowego przedziału okazała się większa od wyciętych przedziałów rakietowych, wzrosła długość kadłuba i jego wyporność. Na okrętach zainstalowano zmodernizowany kompleks nawigacyjny "Toboł-AT". system bojowej informacji "Omnibus-AT", kompleks hydroakustyczny MGK-400 "Rubikon" i system łączności radiowej "Mołnija-LM1".

Zanim kompleks „Granat” trafił na pokłady okrętów podwodnych 667AT, musiał przejść cała serię prób i eksperymentów. Początkowo próby przeprowadzano z naziemnego stanowiska, po czym przyszła kolej na próby wyjścia rakiety z wody i loty na krótkim dystansie. Wykorzystano do tego celu klasyczne okręty podwodne odpowiednio przebudowane projektów 633KS, 633RW i 613RW Z pokładu okrętu 633KS wystrzelono rakietę po raz pierwszy 21 września 1979 r. Łącznie W latach 1979-1980 z okrętu przeprowadzono 6 startów. Potem przyszła kolej na próby

W locie z pokładu AOP projektu 671RTM. Pierwszy start miał miejsce 30 listopada 1981 roku34.

Próby państwowe kontynuowano w Siewierodwinsku i zakończono na Morzu Białym 23 sierpnia 1983 roku. W kwietniu 1984 roku kompleks przyjęto na uzbrojenie.

W momencie przyjęcia na uzbrojenie pocisku 3M10 kompleksu "Granat", żaden z przewidzianych do modernizacji okrętów projektu 667A nie był gotowy do służby W nowej roli. Stocznie Dalekiego Wschodu nie po raz pierwszy okazały się źle przygotowane do poważniejszych prac modernizacyjnych. Do tego doszły jeszcze problemy finansowe co W konsekwencji doprowadziło do zaniechania prac na okrętach Floty Pacyfiku. Jedynie Flota Północna otrzymała - choć z opóźnieniem - trzy jednostki: K-423 w 1987 r, K-253 w 1988 i K-395 w 1991 r. Dwie z tych jednostek K-253 i K-423 w latach 1993-1994 zostały skreślone z listy floty. Głównymi nosicielami kompleksu "Granat" zostały AOP projektu 671.

Projekt 667AK (Akson-1 i Akson-2)

Konieczność instalowania na okrętach podwodnych coraz nowocześniejszej aparatury hydrolokacyjne j wymagała przeprowadzenia Wielu długotrwałych testów i prób w warunkach zbliżonych do realnych.

Zrodziło to potrzebę posiadania odpowiednio przebudowanego okrętu podwodnego - laboratorium. Jednym z podstawowych wymogów było posiadanie dużej przestrzeni niezbędnej do zainstalowania coraz większych gabarytowo urządzeń, jak również całej skomplikowanej aparatury kontrolno-pomiarowej i dużego zespołu naukowo-badawczego. I tym razem okazało się, ze najlepszym rozwiązaniem jest adaptacja do tego celu okrętu projektu 667A.

-------------------

33. We wcześniejszych publikacjach mówi się o 6 a nawet 7 okrętach zmodernizowanych według tego projektu. Wydaje się jednak. że wynika to z niezrealizowanego do końca zamiaru przebudowy 6 okrętów. Ostatecznie zmodernizowano tylko 3 jednostki wchodząc w skład Floty Północnej (K-253. K-395 i K-423). Natomiast rozpoczęta na Dalekim Wschodzie modernizacja K-236 i K-399 została w 1990 r. zaniechana. Na szóstej jednostce wyznaczonej do przebudowy (prawdopodobnie był to K-408) prac w ogóle nic rozpoczęto.

34. wg W. A. Sobakin. Ispytamja rakíemogo kompleksa 5 krylatoj rakietoj bolszoj dalností 3M 10, "Tajfun" 2001 nr 3 s. 7.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież