A+ A A-
  • Kategoria: Uzbrojenie OP
  • Odsłony: 2652

TYP RAKIETY:
Pocisk manewrujący przeciwko celom nawodnym i lądowym

OZNACZENIA RADZIECKIE:
P-6 Progress, P-7 Progress, P-35 Progress (SS-N-3 A/B), P-5 Pitjorka (SS-N-3 C)

PROJEKTANT:
Biuro Projektowe OKB-52 - Czełomiej (obecnie NPO Maszinostrojenia) w Reutowie pod Moskwą

Schemat rakiety SS-N-3DANE TECHNICZNE:

Długość:10,2 m / 10,2 m / 11,75 m Średnica:0,975 m Rozpiętość skrzydeł:3,7 m Masa startowa:5400 kg Zasięg maksymalny:460 / 460 / 745 km Prędkość maksymalna:0,9 - 1,4 Macha Napęd:dwa dopalacze startowe napędzane paliwem stałym, jeden marszowy silnik turboodrzutowy typu KRD-26 System naprowadzania:z okrętu nosiciela oraz aktywne naprowadzanie radarowe w końcowej fazie ataku. SS-N-3 C stosował wyłącznie system naprowadzania inercyjnego Promień uchybu:brak danych Kontrola strzelania/radary naprowadzające:- SS-N-3 A: radary Front Door/Front Piece (ros. Argument/Siewier) oraz Drambuie (ros. MRSC-1 Uspiek-U) Video Data Link (VDL)
- SS-N-3 B: radary Scoop Pair (ros. Binom) oraz Plint Net (ros. Uspiek-U) VDL
- SS-N-3 C: brak

Głowica bojowa:513 kg materiału wybuchowego bądź ładunek atomowy o mocy około 200 kT (wers

Kiepskie jakościowo zdjęcie przedstawiające moment odpalenia pocisku SS-N-3.

ja SS-N-3 C przenosiła wyłącznie ładunek nuklearny) Wejście do służby:SS-N-3 A - 1962
SS-N-3 B - 1962

SS-N-3 C - 1960
wycofane w latach '90.

JEDNOSTKI PRZENOSZĄCE RAKIETY:
okręty podwodne:Echo I, Echo II, Juliett, Whiskey Twin Cylinder, Whiskey Long-Bin okręty nawodne:krążowniki typu Kynda (wyrzutnie SM-70), fregaty typu Kresta (wyrzutnie KT-35)

HISTORIA ROZWOJU:

Program rozwoju pocisków SS-N-3 rozpoczął się w sierpniu 1956 a pierwsze loty testowe odbyły się w październiku (P-6) i grudniu (P-35) 1959 roku.

Odmiany pocisków SS-N-3 wystrzeliwane z okrętów podwodnych (wersje A i C) musiały być odpalane z położenia nawodnego a okręt-nosiciel musiał pozostawać wynurzony by zapewnić rakiecie dane do jej dokładnego naprowadzania. Odbywało się to przez śledzenie rakiety za pomocą radaru OP i wysyłaniu poleceń do pocisku tą samą drogą.

Polecenia były modyfikowane na podstawie obrazu radarowego, który rakieta przesyłała na OP drogą telewizyjną (Video Data Link - VDL). Anteny radarów Front Door i Front Piece (ros. Argument/Siewier) śledzących lot pocisku i przekazujące mu komendy w trakcie lotu, umieszczone były z przodu kiosku. Cala jego przednia część była obracana o 180° żeby umożliwić wysuniecie anten.

Po wystrzeleniu pocisk leciał na dużej wysokości (100 - 400 m.) aby przed właściwym atakiem zejść na SS-N-3niższy pułap i ostatecznie wejść w wodę około 10 - 20 m. przed celem, żeby zwiększyć rozmiar zniszczeń wybuchając w pobliżu stępki.

Wyjściowo pocisk P-6 miał być stosowany przeciwko celom nawodnym, a P-7 był zmodyfikowaną wersją P-6, służącą do ataków na cele lądowe.

Z powodu niedokładności autopilotów wprowadzono ulepszone wersje obu rakiet (P-6D i P-7D), w których możliwa była korekta lotu z okrętu-nosiciela. Pocisk P-35 był kolejnym udoskonaleniem, w którym wprowadzono możliwość przesłania, załadowania i użycia obrazów radarowych uzyskanych "zewnętrznie" z pokładów samolotów Tu-16RM Badger-D lub Tu-95RC Bear-D (ten ostatni wyposażono w system namierzania MRSC-1 Uspiek-U) bądź helikoptera Ka-25T. Również wysokość lotu P-35 mogła być modyfikowana i ustawiona na 400 m., 4000 m. lub 7000 m.

Część OP-nosicieli tych pocisków została wyposażona w satelitarny system celowania i namierzania pocisków Kasatka (Punch Bowl SATCOM wg nomenklatury NATO) oparty na satelitach 17F16 zwiadu morskiego Leg

Rakiety SS-N-3 P6 i P35

enda.

Rakiety P-6/P-35 po raz pierwszy umożliwiły radzieckiej Marynarce Wojennej przeprowadzenie ataku przeciwnawodnego z użyciem pocisków dalekiego zasięgu. Przedtem, wyłącznie samoloty Tu-16KS wyposażone w rakiety K-10 były w stanie razić cele na odległości rzędu 500 km.

Na wszystkich okrętach-nosicielach, z wyjątkiem Whiskey Long-Bin, opisywane rakiety umieszczone były w wyrzutniach złożonych poziomo w trakcie żeglugi i podnoszonych do odpalenia.

Niestety, cala procedura namierzania i odpalania pocisków była daleka od doskonałości - odpalenie pojedynczej salwy i trafienie w cel zajmowało od ośmiu do dwunastu minut (w zależności od dystansu do celu), kolejne cztery minuty pochłaniało przygotowanie kolejnych rakiet, które z kolei potrzebowały kolejnych 8-12 minut lotu. Cały cykl strzelania zajmował zatem około pół godziny, w trakcie których strzelający okręt podwodny narażony był na bardzo prawdopodobne ataki sił przeciwnika. Dodatkowo z powodu małej pojemności i przepustowości systemu VDL nie więcej niż trzy - cztery okręty wyposażone w P-6/P-35 mogły jednocześnie odpalać około dwunastu rakiet w kierunku grupy lotniskowcowej. O ile w przypadku użycia ładunków atomowych wystarczyłyby dwa do czterech trafień żeby zlikwidować lub trwale unieruchomić całą grupę nawodną, o tyle było to praktycznie niewykonalne przy użyciu pocisków konwencjonalnych.

Start rakiety SS-N-3 z OP typu Juliett.

Rakieta P-5 była eksperymentalnie umieszczona na pojedynczej wyrzutni wbudowanej za kioskiem na Whiskey Single Cylinder SSG (S-146). Okręty typu Romeo (Projekt 633B) były wyjściowo zaprojektowane jako platformy wyposażone w cztery wyrzutnie wbudowane w kiosk, z których można by odpalać pociski manewrujące. Rozwój tego programu został porzucony w 1957 roku, jednakże wyprodukowane już części wyrzutni zostały użyte do przebudowy okrętów typu Whiskey (SS) na Whiskey Long-Bin (SSG). Przebudowa zajęła więcej czasu niż oczekiwano dlatego jako rozwiązanie przejściowe zastosowano umieszczenie dwóch wyrzutni za kioskiem, co dało początek typowi Whiskey Twin Cylinder (SSG).

Poszczególne typy OP przenosiły następującą ilość rakiet SS-N-3:

  • typ Juliett SSG (Projekt 651) - cztery SS-N-3 A
  • typ Echo I SSGN (Projekt 659, 659 T) - sześć SS-N-3 C
  • typ Echo II SSGN (projekt 675, 675 M, 675 MKV) - osiem SS-N 3A
Rakieta SS-N-3

 

 Tabelka rozwoju i nomenklatury:

Nazwa radzieckaNazwa NATOWprowadzone zmiany
P-5 Pitjorka SSN-3
Shaddock
Pierwszy radziecki pocisk manewrujący wprowadzony do służby.
Kod produkcyjny 4K-34.
P-5D Pitjorka SSN-3
Shaddock
P-5 z wbudowanym radiowysokościomierzem.
Kod produkcyjny 4K-95.
P-5K Pitjorka SSN-3 Shaddock Udoskonalona wersja P-5D.
Kod produkcyjny 4K-95D.
P-5S Pitjorka SSC-1 Sepal Odmiana P-5K służąca w bateriach nabrzeżnych, stała się podstawą dla rozwoju S-35.
P-6 Progress SSN-3 Shaddock Wczesny i nieudany pocisk przeciwnawodny P-5.
Kod produkcyjny 4K-48.
P-6D Progress SSN-3 Shaddock Odmiana P-6 wyposażona w transponder służący do korekcji kursu w trakcie lotu. Kod produkcyjny 4K-48M.
P-7 Progress SSN-3 Shaddock Nieudana wersja P-5 przeznaczona wyjściowo do ataku na cele lądowe.
P-7D
Progress
SSN-3
Shaddock
P-7K wyposażona w transponder służący do korekcji kursu w trakcie lotu.
P-7K
Progress
SSN-3
Shaddock
P-7D z wbudowanym radiowysokościomierzem.
P-35
Bazalt
b.d. Wczesny naddźwiękowy pocisk do ataku lądowego. Projekt porzucono wskutek licznych problemów w trakcie jego rozwoju.
P-35
Progress
SSN-3
Shaddock
Udoskonalone rakiety P-7 wyposażone w system naprowadzający pochodzący z P-35 Bazalt. Kod produkcyjny 3M-44.
P-35M
Progress
SSN-3
Shaddock
Pociski S-35 wojsk ochrony wybrzeża zaadaptowane do służby na okrętach po pożarze, który zniszczył skład pocisków P-35.

 Opracował: Marcin Barszczewski

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież