A+ A A-
  • Kategoria: U-booty
  • Odsłony: 5233

U 10

Zlecenia udzielono 20 lipca 1934 r., budowę rozpoczęto: 22 kwietnia 1935 r. (nr stoczniowy 544), wodowany: 13 sierpnia 1935 r., ukończony: 9 września 1935 r. Stocznia: Krupp-Germaniawerft w Kilonii.

Po zakończeniu budowy został przydzielony do Szkolnej Flotylli w Neustadt, a pierwszym dowódcą został por. Heinz Scheringer. 27 września 1935 r. okręt został przydzielony do 1 Flotylli Okrętów Podwodnych. 21 grudnia 1935 r. nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy, które objął kmdr por. Werner Scheer. 1 maja 1936 r. dowódcą został kpt. Heinz Beduhn. Od 30 września 1937 r. do 3 kwietnia 1938 r. dowódcą został kpt. Hannes Weingärtner, który na okres od października 1937 r. do sierpnia 1938 r. przekazał swe obowiązki kpt. Heinrichowi Liebe. 4 października 1937 r. jednostka została przeniesiona do 3 Flotylli Okrętów Podwodnych. Od 4 kwietnia do 31 lipca 1938 r. dowództwo objął kpt. Herbert Sohler, a od 1 sierpnia 1938 r. do 4 stycznia 1939 r. dowództwo sprawował por. Kurt von Gossler. Po rozpoczęciu działań wojennych w dniu 1 września 1939 r. okręt był wykorzystywany jako jednostka szkolna (od 14 kwietnia 1939 r.), chociaż był W pełni gotowy do wyjścia na patrol bojowy.

Pierwszy patrol

7 września 1939 r. wyruszył pod dowództwem por. Wilhelma Schultza (dowodził od 5 stycznia 1939 r.) z Kilonii z zadaniem patrolowania północnej części Morza Północnego. 17 września 1939 r. powrócił do portu wyjścia.

Drugi patrol

26 września 1939 r. wypłynął z Kilonii z zadaniem atakowania brytyjskich okrętów w rejonie Orkadów. Nie napotykając na żadne okręty powrócił do portu wyjścia 15 października 1939 r. Tego samego dnia nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy okrętu, które objął por. Günther Lorentz. Równocześnie jednostka została skierowana do flotylli szkolnej, W składzie której pozostała do 1 stycznia 1940 r. Jeszcze przed kolejnym wyjściem z portu nastąpiła kolejna zmiana na tym stanowisku i obowiązki dowódcy od stycznia 1940 r. objął por. Joachim Preuss.

Oblodzony U 10 w bazie Wilhelmshaven w czasie ostrej zimy przełomu 1939/1940 r. / Zdjęcie: zbiory Siegfried Breyer

Trzeci patrol

28 stycznia 1940 r. wypłynął z portu na kolejny patrol. Nic nie wiadomo o jego przebiegu. 5 lutego 1940 r. zawinął do Wilhelmshaven.

Czwarty patrol

14 lutego 1940 r. okręt podwodny wypłynął z portu z zadaniem operowania w południowej części Morza Północnego w rejonie North Hinder. 17 lutego o godz. 02.05 na pozycji 51° 50” N i 03° 19” E (na zachód od Hoek van Holland) napotkano i zatopiono torpedą norweski transportowiec s/s Kvemaas (1 819 BRT). Następnego dnia o godz. 09.26 na tym samym akwenie (51° 54” N i 03° 01” E) natrafiono na kolejny norweski transportowiec s/s Am'eland (4 537 BRT), który zatonął po trafieniu torpeda. W dniu 20 lutego 1940 r. U 10 powrócił do Wilhelmshaven.

Piąty patrol

3 kwietnia 1940 r. U 10 wypłynął w morze z rozkazem wzięcia udziału w operacji Hartmut. W tym czasie wszystkie będące do dyspozycji operacyjnej U-booty zostały skierowane w rejon norweskiego wybrzeża, gdzie miały od 9 kwietnia atakować alianckie jednostki i wspierać własne oddziały wysadzone na brzeg w ramach inwazji. U 10 został przydzielony do 9 Grupy U-bootów operujących na wschód od Szetlandów. Po kilku dniach został skierowany w kierunku Norwegii z zadaniem atakowania wszystkich alianckich jednostek płynących wzdłuż wybrzeży. Nie napotkawszy na nieprzyjaciela 23 kwietnia 1940 r. zawinął do Kilonii. Od 1 maja okręt był ponownie wykorzystywany w charakterze jednostki szkolnej.

Okręt do końca II wojny światowej nie wyszedł już na żaden patrol bojowy. 10 czerwca nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy, które objął kpt. Rolf Mützelburg. W dniu 1 lipca 1940 r. okręt został przydzielony do 21 Flotylli Okrętów Podwodnych w Piławie. 29 listopada doszło do kolejnej zmiany na stanowisku dowódcy, które objął kpt. Wolf-Rüdiger von Rabenau pełniąc swe obowiązki do 9 czerwca 1941 r. Kolejnymi dowódcami byli:

  • - 10 czerwca 1941 r.-29 listopada 1941 r. por. Kurt Ruwiedel
  • - 30 listopada 1941 r.-22 czerwca 1942 r. por. Hans Karpf
  • - 23 czerwca 1942 r.-luty 1943 r. por. Christian-Brandt Coester
  • - marzec (luty?) 1943 r.-luty 1944 r. por. Wolfgang Strenger
  • - luty 1944 r.-lipiec 1944 r. por. Kurt Ahlers

1 sierpnia 1944 r. jednostka została wycofana z czynnej służby, kiedy ta przebywała Gdańsku, a następnie przystąpiono do jej złomowania. Jedna z wersji wspomina o wysadzeniu okrętu w powietrze podczas odwrotu w 1945 r.

Pełna ekspozycji fotografia U 10. / Zdjęcie: zbiory Jarosław Malinowski

U 11

Zlecenia udzielono 20 lipca 1934 r., budowę rozpoczęto: 6 maja 1935 r. (nr stoczniowy 545), wodowany: 27 sierpnia 1935 r., ukończony: 21 września 1935 r. Stocznia: Krupp-Gennaniawerft w Kilonii.

Po zakończeniu budowy został przydzielony do Szkolnej Flotylli w Neustadt, a pierwszym dowódcą został kpt. Hans-Rudolf Råsing. 1 października 1937 r. doszło do zmiany na stanowisku dowódcy, ale nie udało się ustalić, kto objął obowiązki. Od 13 sierpnia 1938 r. dowódcą był kpt. Victor Schütze. 23 sierpnia 1939 r. został przeznaczony do zadań szkolnych iw pierwszych miesiącach wojny nie osiągnął gotowości operacyjnej. 5 września 1939 r. doszło do zmiany na stanowisku dowódcy, które objął kpt. Georg Peters. Od 1 czerwca do 30 listopada 1940 r. służył w 1 Flotylli Okrętów Podwodnych w Kilonii, a od 1 grudnia 1940 r. do 1 maja 1941 r. w 21 Flotylli Okrętów Podwodnych w Piławie. Następnie od maja do września 1941 r. był przydzielony jako jednostka eksperymentalno-doświadczalna do Nachrichtenmittelversuchskom-mando (NVK) (zespół doświadczalny ds. środków łączności). W czasie testów w Ośrodku Doświadczalnym przeprowadzano badania nad powłoką zwaną Alberich, która miała rozpraszać wiązkę ultradźwięków wysyłanych przez azdyk. W tym celu jednostkę powielono tworzywem polimerów izobutylenu (Oppanol-Hulle). Po zakończeniu prób od 1 października 1941 r. został przydzielony do 5 Flotylli Okrętów Podwodnych w Kilonii, gdzie pozostawał jako jednostka szkolna do lutego 1943 r. Równocześnie doszło do kolejnej zmiany na stanowisku dowódcy, które objął 23 marca por. Gottfried Stolzenburg. Z dniem 28 lutego 1943 r. został wcielony do 22 Flotylli Okrętów Podwodnych w Gdyni. 13 lipca 1944 r. doszło do ostatniej zmiany na stanowisku dowódcy, które objął por. Günther Dobenecker. 5 stycznia 1945 r. wycofany z służby czynnej i 3 maja 1945 r. samozatopiony w Kilonii przy nabrzeżu Arsenału Morskiego. Po wojnie podniesiony z dna i pocięty na złom.

U 12

Zlecenia udzielono 20 lipca 1934 r., budowę rozpoczęto: 20 maja 1935 r. (nr stoczniowy 546), wodowany: 11 września 1935 r., ukończony: 30 września 1935 r. Stocznia: Krupp-Germaniawerft w Kilonii.

Od października 1935 r. do września 1937 r. przydzielony do 1 Szkolnej Flotylli Weddigen w Kilonii, a pierwszym dowódcą został por. (następnie kpt.) Werner von Schmidt. W grudniu 1936 r. obowiązki dowódcy przejął kpt. Hans Pauckstadt. Od 1 października 1937 r. w składzie 3 Flotylli Lohs w Kilonii przy równoczesnej zmianie dowódcy na kpt. Dietricha von der Roppa. W październiku 1938 r. dochodzi do ponownej zmiany na stanowisku dowódcy, które obejmuje kpt. Kurt von Gossler.

W 1936 r. z powodu wadliwego materiału zastosowanego przy budowie okrętu o mało nie doszło do jego zatopienia w czasie ćwiczebnego zanurzenia.

Pierwszy patrol

25 sierpnia 1939 r. wypłynął z Wilhelmshaven pod dowództwem kpt. Dietricha Von der Roppa (dowodził ponownie od stycznia 1939 r.) z zadaniem patrolowania wschodnich wybrzeży W. Brytanii. Po wybuchu działań wojennych na Zachodzie (3 września 1939 r.) U 12 był jednym z pięciu jednostek tworzących linię patrolową z północy na południe w rejonie Great Fisher Bank na Morzu Północnym (południowo-zachodni kraniec Norwegii). Nie napotykając na alianckie jednostki 9 września 1939 r. powrócił do portu wyjścia.

Drugi patrol

23 września 1939 r. wypłynął z Wilhelmshaven z zadaniem patrolowania wschodniego podejścia do kanału la Manche i atakowania jednostek przewożących żołnierzy do Francji. 8 października 1939 r. najechał w Cieśninie Kaletańskiej (rejon Dover) na jedną z 3 636 min morskich położonych między Folkestone i Cap Gris Nez. Zginęła cała załoga składająca się z dwudziestu siedmiu ludzi. W dniu 29 października 1939 w pobliżu Dunkierki morze wyrzuciło na brzeg ciało poległego dowódcy, kapitana Dietricha Von der Roppa.

Próby z bronią stromotorową na czarnomorskich U-bootach Kriegsmarine Pod koniec roku 1943 dowództwo 30 Flotylli Okrętów Podwodnych zaczęło na poważnie zastanawiać się nad zwiększeniem siły ognia swoich jednostek, po tym jak dowódca U 18 (por. Fleige), po swoim czwartym patrolu (27.10.-14.11.1943) zwrócił uwagę na możliwość niespodziewanego zaatakowania z morza celów o charakterze militarnym w radzieckich bazach i portach, np. w Poti, Suchumi, Batumi (stojące na redzie jednostki, Stocznie, rafinerie, węzły kolejowe itp.) za pomocą pocisków niekonwencjonalnych (nm. neuartige Geschosse). Wraz z pojawieniem się w Konstancy ewakuowanych z Krymu wojsk (operację zakończono 13.05.1944) zwrócono uwagę na wielolufowe moździerze typu „Nobelwerfer 42”, z których odpalano min. pociski odłamkowo-burzące (Sprenggeschoflš) o kalibrze 300 mm (długość pocisku 123,6 cm; masa głowicy bojowej w zależności od wersji 45 lub 120 kg). Należy jeszcze nadmienić, że ta niejako „oddolna” inicjatywa zwiększenia siły rażenia nie ma związku z pierwszą - udaną zresztą - W historii próbą odpalenia pocisków rakietowych z głębin morskich, z pokładu U511, co miało miejsce kolo Peenemünde w czerwcu 1942.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież