A+ A A-
  • Kategoria: U-booty
  • Odsłony: 8033

Do dalszych losów dowódców okrętów podwodnych chciałbym jeszcze uzupełnić, że dowódca U 852 kpt. mar. Heinz-Wilhelm Eck został skazany na śmierć przez aliancki sąd wojskowy. Zostało mu zarzucone wymordowanie rozbitków z greckiego parowca Peleus 13 marca 1944 roku. Ta sama zbrodnia została zarzucona także dalszym oficerom okrętu: pierwszemu oficerowi wachtowemu por. mar. Augustowi Hoffmannowi i lekarzowi pokładowemu, kmdr ppor. służby medycznej (Marine Oberstabsarzt - MarOStArzt) Walterowi Weispfennigowi. Oni również zostali skazani na śmierć. Wszyscy trzej zostali rozstrzelani 30 listopada 1945 roku na strzelnicy Groß-Borsten/Hamburg.

Dowódca U 873 kpt. mar. Friedrich Steinhoff po znęcaniu się nad nim w niewoli w USA (Charlestown) wybrał 20 maja 1945 roku śmierć samobójczą.

Główni mechanicy

Obok dowódcy najważniejszym człowiekiem na pokładzie każdego okrętu podwodnego był główny mechanik. Był on odpowiedzialny za całą eksploatację techniczną okrętu. Gdy się przypatrzy wielkości okrętu typu IX D2 i całej skomplikowanej maszynerii, wie się, jak trudne były każde techniczne manewry takim kolosem na powierzchni i pod wodą. Sukcesy okrętów podwodnych były także w wysokim stopniu zasługą głównych mechaników. Aby podkreślić uznanie współudziału przy sukcesach okrętów typu IX D2 Adolf Hitler nadał następującym głównym mechanikom z okrętów typu IX D2 Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego:

  • U 177 - kpt. mar. (inż.) Gerhard Bielig 10 lutego 1944 roku;
  • U 178 - kpt. mar. (inż.) Karl-Heinz Wiebe 22 maja 1944 roku;
  • U 181 - kpt. mar. (inż.) Carl-August Landfermann 27 października 1943 roku;
  • U 198 - kmdr ppor. (inż.) Johann Wessels 9 marca 1944 roku;
  • U 847 - kpt. mar. (inż.) Willi Lechtenbörger 4 września 1943 roku;
  • U 861 - kpt. mar. (inż.) Herbert Panknin 4 września 1943 roku.

Również starszy sternik (Obersteuermann) i trzeci oficer wachtowy na U 181 - Johann Limbach otrzymał 6 lutego 1945 roku Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego. Także dalsi członkowie załogi okrętów typu IXD2 zostali odznaczeni wysokim wojskowym orderem - Złotym Krzyżem Niemieckim. I tak byli to na U 177 starszy sternik ppor. mar. (KrO) Heinrich Mürl, na U 178 starsi maszyniści sztabowi (Stabsobermaschinist) Paul Eutebach i Hermann Matzat, starszy maszynista (Obermaschinist) Rudolf Haerle, bosmanmaci (Bootsmannmaat) Max Dittrich i Heinz Klute oraz starszy sternik Johannes Kunz, na U 181 bosman (Bootsmann) Johannes Fröhlich, starszy mat maszynista (Obermaschinenmaat) Karl Kaiser, maszynista (Maschinist) Wilhelm Linka, starszy maszynista sztabowy (Stabsobermaschinist) Franz Persch oraz starsi maszyniści (Obermaschinist) Wilhelm Pickelmann i Anton Walbröl, na U 196 starszy sternik Max Henke, starsi maszyniści Alban Kämpf, Alfred Krausse i Herbert Richter oraz starszy radiotelegrafista (Oberfunkmeister) Erich Don, na U 198 bosmanmaci Leopold Katzelberger i Paul Hoffmann, starszy maszynista (E) Otto Pick i starszy maszynista Hans Gottermeyer, na U 847 por. (inż.) Willi Lechtenbörger, na U 861 starszy bosmanmat (Oberbootsmannsmaat) Berthold Wendelmuth, starszy radiotelegrafista Gerhard Gauglitz, ppor. mar. Karl Günther i starszy bosman (Oberbootsmaan) Helmut Rutkowski, na U 862 starszy mat mechanik (Obermechanikermaat) (T) Heinz Pfeiffer, na U 862 por. (inż.) rez. Hugo Seggermann, na U 874 starszy maszynista Georg Schuler i na U 875 starszy bosmanmat Bernhard Burchartz.

Szkolenie i próby

Po oddaniu każdego U-boota do służby w Kriegsmarine stocznia w Bremie przeprowadzała jeszcze pierwsze prace końcowe. Po tym następowała służba szkoleniowa i próby. Dalej okręty przechodziły do Kilonii. Po obowiązkowych próbach i odbiorze danego okrętu przez oddział UAK3 (dowódca kmdr Robert Bräutigam) okręty maszerowały do Szczecina. Tu okręty typu IXD2 zostawały przydzielane do 4 Flotylli Okrętów Podwodnych (4. U-Flottille) w Szczecinie jako okręty podwodne "w tranzycie". Szefem flotylli był kmdr por. Heinz Fischer (od 1 sierpnia 1941 roku do końca wojny). Flotylla podlegała Dowódcy Okrętów Podwodnych Wschód (Führer der Unterseeboote Ost - F.d.U. Ost) kmdr. Otto Schellongowi (od marca 1943 roku do końca wojny). Dla ulokowania załóg w Szczecinie do dyspozycji znajdowały się statki mieszkalne Ozeana i Usambara. Próby okrętu i szkolenie załogi trwały 6-11 miesięcy. Szkolenie i próby składały się z następujących ćwiczeń i doświadczeń:

  • Gdańsk: ćwiczenia w zanurzeniu w Zatoce Gdańskiej, UAG44 I - próby seryjne, 25 Flotylla Okrętów Podwodnych - strzelanie torpedowe;
  • Gdynia: TEK55 - próby i służba szkoleniowa na morzu, 27 Flotylla Okrętów Podwodnych - ćwiczenia taktyczne, kontrolowany rejs na odcinku mili morskiej;
  • Hamburg: wyrównanie i ustawienie FuMB (Funkmessbeobachtung) - wykrywacz fal radiowych (radar bierny);
  • Hel: Grupa Technicznego Szkolenia Frontowych Okrętów Podwodnych (Agru-Front) - szkolenie to składało się między innymi z następujących ćwiczeń na morzu, ćwiczenia alarmowe: zanurzenie bojowe, wdarcie się wody do U-boota, pożar, człowiek za burtą, atak lotniczy, zanurzanie i rejs z chrapami, usuwanie usterek w zanurzeniu, usuwanie usterek na zewnątrz U-boota, szkolenie poszczególnych służb pokładowych, cumowanie i próby w basenie portowym;
  • Kilonia: UAK, NEK66 UEK77 - próby stawiania min i strzelania modelami torped, szkolenie jednostek, wyposażenie radiowe (nadawczo-odbiorcze), zamontowanie FuMB, doświadczenia z końcowym trymowaniem, wyrównoważnie, odmagnetyzowanie;
  • Piława (Pillau): strzelanie artyleryjskie;
  • Rönne/Bornholm: UAG - nasłuchiwanie szumów i szmerów, marsz z otwartymi klapami wyjściowymi do doświadczeń P i H;
  • Świnoujście: szkolenie artyleryjskie, strzelanie z działek przeciwlotniczych,
  • Bałtyk: próby i loty ćwiczebne na wiatrakowcu "Bachstelze".
  • W fazie końcowej okręt szedł jeszcze raz do stoczni w Bremie, aby przeprowadzić prace końcowe.

Na samym końcu na pokład przychodziła specjalna komisja specjalistów i fachowców z dowództwa stoczni (KMW) i jeżeli wszystkie próby wypadły pomyślnie okręt podwodny otrzymywał plakietkę: dopuszczony do walki na froncie (Frontreif). Głównym zadaniem tych wszystkich ćwiczeń było uzyskanie prawie doskonałej i bezbłędnej sprawności panowania nad okrętem i to pod każdym względem. Ale najważniejszy egzamin zdawała każda załoga dopiero na froncie. Tu dopiero okazywało się jak ważne były wszystkie ćwiczenia i szkolenia. W Kilonii okręty były kompletnie wyposażane na front oraz do rejsów transportowych. Stąd jednostka szła już bezpośrednio na front. Ważniejsze operacje i losy poszczególnych okrętów podwodnych typu IXD2 będą przedstawione w trzeciej części artykułu.

--------------------

3U.A.K. - Unterseebootsabnahmekommando - oddział odbioru okrętów podwodnych.

4U.A.G. - Unterseebootsabnahmegruppe - grupa odbioru okrętów podwodnych.

5T.E.K. - Torpedoerprobungskommando - oddział testowania torped.

6N.E.K. - Nachrichtenmittelerprobungskommando - oddział testowania środków informacji.

7U.E.K. - Unterseebootserprobungskommando - oddział testowania okrętów podwodnych.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież