A+ A A-
  • Kategoria: U-booty
  • Odsłony: 6853

Urojenia Hitlera zawładnięcia światem zostały zamienione w konkretne plany, do których należał też tzw. Plan "Z"1, w którym OKM2 przewidywało dla marynarki wojennej budowę, między innymi także dużej liczby okrętów podwodnych różnych typów. Planowanych było w sumie 249 okrętów podwodnych o wyporności około 200.000 ton, w tym 72 duże okręty typu IX. 

Było to przyczynkiem dla powstania projektów serii IX z ich dalszym rozwojem do typu IXD2. Liczba budowanych okrętów podwodnych ciągle była zwiększana. Jako stocznia z największym doświadczeniem i tradycją w budowie okrętów podwodnych, zlecenie oraz zamówienie na projekt, konstrukcję i budowę okrętów podwodnych nowego typu IX otrzymała Stocznia Deschimag w Bremie.

Geneza i budowa jednostek

Niemiecka Spółka Akcyjna Budowy Okrętów i Maszyn (Die Deutsche Schiff-und Maschinenbau Aktiengesellschaft - DeSchiMAG) była najbardziej znaczącym i jednocześnie największym koncernem budowy okrętów w Niemczech do 1945 roku. Koncern powstał w 1926 roku przez połączenie stoczni Vulcan0Werke AG Hamburg, Joh. C. Tecklenborg AG Wesermünde i AG "Weser".

Artykuł zamieszczony dzięki uprzejmości czasopisma Okręty Wojenne

Ze względu na fakt, że zbudowane w stoczni AG "Weser" okręty podwodne typu I A nie odpowiadały nowoczesnym wymaganiom technicznym, budowa tej serii jednostek została wstrzymana. Zbyt mały zasięg i słabe uzbrojenie wymagały nowych konstrukcji i rozwiązań technicznych. Budowa nowej serii okrętów była zadaniem priorytetowym dla Urzędu Dowództwa Marynarki (Marinekommandoamt). Domagano się okrętu podwodnego do zadań i operacji długodystansowych, który mógłby popłynąć tam i z powrotem z największą prędkością na planowane obszary operacyjne i jednocześnie wziąć ze sobą wystarczającą ilość torped względnie min, a także prowiantu oraz innych materiałów zaopatrzeniowych, tak aby stał się jako jednostka bojowa samowystarczalny. W urzędzie konstrukcyjnym utworzono oddział okrętów podwodnych i już pod koniec 1935 roku przedstawiono projekt, który w przeważającej mierze spełniał te żądania.


Krążownik podwodny U 181 w czasie rejsu próbnego i szkoleniowego na Bałtyku. Na wieży dowódca okrętu kpt. mar. Wolfgang Lüth oraz jako gość pkt. Mar. Claus Korth. Na wieży widoczne oznakowanie UAK: U-Boots-Abnahme-Kommando (Dowództwo odbioru U-bootów) - "czarny as pik". Przed kioskiem wyraźnie widoczne działo 105 mm. / Zdjęcie: zbiory Andreas Dwulecki

Koncepcja i konstrukcja różniły się bardzo wyraźnie od okrętów typu VII. Aby zaoszczędzić czas i fundusze postanowiono oprzeć się na założeniach konstrukcyjnych typu I A. W porównaniu z typem I A zaplanowano następujące zmiany: przedłużenie kadłuba konstrukcji rdzeniowej (kadłub sztywny), powiększenie kadłuba zewnętrznego, poszerzenie pokładu górnego dla umieszczenia dodatkowych torped we wzmocnionych schowkach, pomieszczenie mieszkalne i akumulatorów skoncentrowane przed centralą, wyraźnie większa liczba zainstalowanych silników wysokoprężnych, a przez powiększony kadłub zewnętrzny postarano się o dodatkowy zbiornik paliwa, wyraźnie poprawiono manewrowość przez podwójny ster boczny.

Stocznia Deschimag AG "Weser" w latach 1936-1945 zbudowała i dostarczyła 163 okręty podwodne. W tej liczbie 113 okrętów typu IX, z tego 28 typu IX D2. Także stocznia Seebeckwerft zbudowała podczas wojny dla Deschimag AG "Weser" okręty podwodne typu IX C i IX C/40. W sumie zbudowano tu i dostarczono 16 okrętów podwodnych.

Seria typu IX obejmowała (we wszystkich dostarczonych wariantach) łącznie 194 okręty:

  • IX (A)3
  • IX B - 14
  • IX C - 54
  • IX C/40 - 87
  • IX D 1 - 2
  • IX D2
  • IX D/42 - 1

Oddanie do służby okrętów typu IX D2 nastąpiło między lutym 1942 a majem 1944 roku. Pierwszy okręt tej serii został oddany do służby 14 lutego 1942 roku. Był to U 178 (ID-Kdt4 kmdr por. Hasn Ibbeken). Potem nastąpiło wprowadzenie do służby:

  • U 179 (07.03.42 kmdr ppor. Ernst Sobe)
  • U 177 (14.03.42 kmdr ppor. Wilhelm Schulze)
  • U 181 (09.05.42 kpt. mar. Wolfgang Lüth)
  • U 182 (30.06.42 kpt mar. Nikolai Clausen)
  • U 196 (11.09.42 kpt. mar. Eitel-Froedrich Kentrat)
  • U 197 (10.10.42 kpt. mar. Robert Bartels)
  • U 198 (03.11.42 kmdr por. Werner Hartmann)
  • U 199 (28.11.42 kpt. mar. Hans-Werner Kraus)
  • U 200 (22.12.42 kpt. mar. Heinrich Schonder)
  • U 847 (23.01.43 kpt. mar. Fredrich Guggenberger)
  • U 848 (11.03.43 kpt. mar. Heinz-Otto Schultze)
  • U 850 (17.04.43 kmdr ppor. Jlaus Ewerth)
  • U 851 (21.05.43 kmdr ppor. Hannes Weingärtner)
  • U 852 (15.06.43 kpt. mar. Heinz-Wilhelm Eck)
  • U 859 (08.07.43 kpt. mar. Johann Jebsen)
  • U 860 (12.08.43 kmdr ppor. Paul Büchel
  • U 861 (02.09.43 kpt. mar. Jürgen Oesten)
  • U 862 (kpt. mar. Heinrich Timm)
  • U 863 (03.11.43 kpt. mar. Dietrich von der Esch)
  • U 864 (09.12.43 kmdr ppor. Ralf-Reimar Wolfram)
  • U 871 (15.01.44 kpt. mar. Erwin Ganzer)
  • U 872 (10.02.44 kpt. mar. Peter-Ottmar Grau)
  • U 873 (01.03.44 kpt. mar. Friedrich Steinhoff)
  • U 874 (08.04.44 por. mar. Theodor Peterson)
  • U 875 (21.04.44 kpt. mar. Georg Preuß
  • U 876 (24.05.44 kpt. mar. Rolf Bahn).

Zaplanowane i zbudowane zostały jeszcze dalsze okręty tego typu, ale albo nie zostały w ogóle oddane do służby: U 883 i U 884, względnie wstrzymano budowę z dniem 30 września 1943 roku: U 885, U 886, U 887, U 888, a dalsze zamówienia: U 895-900 i U-1531-1542 anulowano z dniem 30 września 1943 roku na rzecz okrętów podwodnych typu XXI.

Techniczny projekt typu I A serii U 815 z 1916 roku i późniejsze typy IX (A) (projekt OKM/IfS 1936), IX B, IX C, IX C/40 i IX D1 były dalej rozwijane. Jako produkt końcowy powstał pełnomorski okręt podwodny typu IX D2 do wykorzystania oceanicznego. Jeszcze przed wojną planowano, że ten typ okrętów podwodnych miał funkcjonować także jako osłona niemieckich statków podczas rejsów przez Atlantyk, jak też na odleglejszych akwenach. Wobec faktu, że te okręty podwodne operowały najczęściej w Południowej Azji na obszarze Oceanu Indyjskiego, otrzymały one wkrótce nazwę "Monsunboote" ("okręty monsunowe"). Przez załogi były także nazywane "Übersee-Kuh" ("dalekomorska krowa") albo U-kreuzer (krążownik podwodny).

--------------------

1Z-Plan - Ziel Plan dla powiększenia sił zbrojnych marynarki wojennej został zatwierdzony pod koniec 1938 roku przez OKM (zob. przypis 2).

2OKM - Oberkommando der Kriegsmarine (Naczelne Dowództwo Marynarki Wojennej).

3Oznaczenia (A) jako takiego nie było, zostało ono wprowadzone dopiero po wojnie.

4Indienststellungskommandant - dowódca podczas wprowadzenia okrętu do służby.

5Była to najskuteczniejsza konstrukcja okrętu podwodnego z pierwszej wojny światowej.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież