A+ A A-
  • Kategoria: Typy OP
  • Odsłony: 4924

 

„Kogut” rozpraszający spaliny
na kiosku. / Zdjęcie: Tomasz Grotnik

Elektronika i uzbrojenie

Okręty wyposażone są w bogaty zestaw środków obserwacji technicznej. W jego skład wchodzi kompleks hydrolokacyjny złożony z kilku anten rozmieszczonych na dziobie oraz całej powierzchni kadłuba lekkiego. Główny sonar, którego cylindryczna antena z 64 hydrofonami umieszczona jest w dolnej części dziobu, poniżej wt., to TSM 2272 Elodone Octopus opracowany przez Thomson-Sintra Jest to urządzenia aktywno-pasywne działające na średnich częstotliwościach. Odległość od celów określa pracująca w trybie pasywnym stacja Thomson Sintra DUUX 5, której płaskie anteny rozmieszczono na burtach. Trzecim, ważnym elementem kompleksu hydro, jest holowana antena sonaru GEC Avionics Type 2026. Kablolina tej stacji nie jest jednak nawinięta na bęben umieszczony w przestrzeni pomiędzy kadłubami jak w przypadku wielu innych okrętów, lecz jest montowana na czas rejsu do specjalnej końcówki osadzonej na szczycie lewej górnej płyty usterzenia rufowego. Operacja montaż odbywa się na pełnym morzu przy pomocy tendera Mercuur. Co ciekawe ta holowana antena na codzień jest składowana w jednej z baz na terenie Wielkiej Brytanii.

Ponadto okręty są wyposażone w dwa peryskopy firmy Kollmorgen Type 76: wachtowy wersja 978 – bliżej dziobu oraz bojowy wersja 979 – bliżej rufy, system rozpoznawczy Boeing ArgoSystems AR 700, nawigacyjną stację radiolokacyjną typu Signaal/Racal ZW-07. Oczywiście uzupełnienie stanowią środki łączności różnych częstotliwości oraz natowskie łącza przesyłu danych taktycznych Link 11. Zadania nawigacyjne wspomagają system GPS oraz system nawigacji inercyjnej Sperry Mk 29 Mod. 2A.

Część dziobowa z widoczną antena sonaru. / Zdjęcie: Tomasz Grotnik

Informacje taktyczne zebrane przez środki obserwacji technicznej, są analizowane i zobrazowane za pośrednictwem zintegrowanego systemu kierowania walką typu SEAWCO VIII. Jest on kolejną wersją tego popularnego systemu opracowanego przez specjalistów Koniklijke Marine na potrzeby własnej floty. Współpracuje on z podsystemem zobrazowania danych taktycznych GIPSY (Geautomatiseerd Informatieverwerkend Presentatie Systeem), którego siedem konsol zgromadzono w BCI. SEWACO sprawuje też pieczę nad sterowaniem okrętem, nadzoruje pracę systemów okrętowych, kontroluje dobór uzbrojenia. Kierowanie strzelaniem torpedowym/rakietowym zawiaduje system GTWH, całkowicie zintegrowany z SEWACO.

Usterzenie rufowe – widoczne urządzenie łączące
z kabloliną sonaru holowanego. / Zdjęcie: Tomasz Grotnik

Uzbrojenie jest strzelane z wspomnianych czterech wyrzutni Mk 67NL, wobec sześciu stosowanych na typie Zwaardvis. Ograniczenie ich liczby wynikało z powodów finansowych i zostało częściowo zrekompensowane zastosowaniem szybkich urządzeń przeładowujących wyrzutnie. Wyrzutnie wspóΠpracują z hydraulicznym systemem odpalania pocisków, wykorzystującym pompę typu Mk 19. Umożliwiają one ciche strzelanie torped w całym zakresie głębokości operacyjnych. Zapas środków ogniowych wynosi 20 sztuk W skład jednostki ognia mogą wchodzić torpedy typów Honeywell Mk 48 Mod 4 lub Mk 48 ADCAP kal. 533 mm., oraz ewentualnie stare NT 37 D/E kal. 482 mm. Oba typy są torpedami uniwersalnymi z naprowadzaniem przewodowym, które w razie potrzeby może zostać zastąpione samonaprowadzaniem za pośrednictwem głowicy hydroakustycznej. Mk 48 ADCAP jest optymalizowana do zwalczania atomowych OP w zanurzeniu i okrętów nawodnych charakteryzujących się dużymi zdolnościami manewrowymi. Głowica bojowa zawierający 267 kg Hexanitu jest detonowana pod stępką atakowanej jednostki powodując jej przełamanie. Pocisk rozwija prędkość max 55 w, przy której zasięg wynosi 38 km.

Walrusy zostały też przystosowane do strzelania pocisków przeciwokrętowych MDD „Sub Harpoon”, jednak do chwili obecnej nie potwierdzono ich operacyjnego wykorzystania. Oczywiście, co jest typowe dla współczesnych okrętów podwodnych mogą one stawiać miny z wt. i są w stanie zabrać na pokład ok 40 sztuk tej broni.

Prototyp na próbach – jeszcze bez „koguta”. / Zdjęcie: Koninklijke Marine

Służba okrętów

Już próby morskie jednostek pokazały, że Walrusy są pechowe. Pierwszy z serii, Zeeleeuw w czasie jednego z pierwszych rejsów próbnych wszedł na boję torową opuszczając Den Helder, i odniósł nieznaczne uszkodzenia. W paêdzierniku 2000 r. Bruinvis zderzył się w położeniu podwodnym z nieznanym obiektem. Zdarzenie miło miejsce w norweskim fiordzie Sognefjord na głębokości 15 przy wykonywaniu zwrotu. Okręt otarł się prawdopodobnie o podwodną skałę, przyczyną były problemy z sonarem i błąd ludzki. Oględziny przeprowadzone przez płetwonurków ujawniły uszkodzenia dna kadłuba. Rok później ten sam okręt ucierpiał w kolizji z jednostką nawodną. Również Dolfijn nie ustrzegł się incydentów. W początku 2004 r. został „oskarżony” o staranowanie francuskiego trawlera rybackiego Bugaled Breizh, co w rzeczywistości nie miało miejsca. Sporo problemów odnotowano z urządzeniami pokładowymi. Szwankowały diesle, wirówki olejowe oraz jak wspomniałem elektronika, w tym system hydrolokacyjny będący „oczami” zanurzonego okrętu podwodnego. Zawodne okazały się też zawory wydechowe, chroniące przed dostawaniem się wody w zanurzeniu. Wykryto w nich pęknięcia, które „uziemiły” całą czwórkę na okres od 8-12 miesięcy. Na pierwszej parze zawory wymieniono na nowe, pozostałe przeszły długotrwały remonty. Ostatecznie jednak i na nich zainstalowano nowe, produkcji włoskiej.
Obszar operacyjny Walrusów obejmuje wschodnią część Atlantyku, morza Północne i Norweski, ale również śródziemne a nawet Ocean Indyjski. Każda z jednostek przebywa w morzu średnio 120 dni w roku. Wszystkie okręty bazują w Nieuwe Haven w Den Helder.

Stocznia: Rotterdamse Droogdok Maatschappij, Rotterdam
Nr takt. Nazwa Nr stocz. Stępka Wodowanie W służbie
S 802 Walrus 348 11.10.1979 28.10.1985* 25.03.1992
S 803 Zeeleeuw 349 24.09.1981 20.06.1987 25.04.1990
S 808 Dolfin 352 12.06.1986 25.04.1990 29.01.1993
S 810 Brunvis 353 14.04.1988 25.04.1992 05.07.1994
* – powtórnie wodowany 13.09.1989†
Wyporność:  1,900 t standard, 2,465 t na powierzchni/2,800 t w zanurzeniu
Wymiary:  67,73 x 8,40 x 6,60 m
Napęd:  1 silnik elektryczny Holec o mocy 5,430 KM, 3 generatory dieslowskie Holec 304 o mocy po 980 kW, 2 zespoły baterii Varta, 1 śruba
Prędkość:  13./21 w
Uzbrojenie: 4 wt kal. 533-mm (20 torped Mk 48 Mod. 4 lub NT-37D lub 40 mines)
Elektronika Patrz tekst
Zasięg: 10 000 Mm/9 w (na chrapach)
Autonomiczność 60 dób
Załoga: 7 oficerów, 45 marynarzy

Komentarze

0ajax19762016-01-07 15:38#1
W zeszłym roku byłem na Bruinvis w zanurzeniu -8 przed nim cumowal Walrus Dolfijn stoi iesz ze w suchym doku a Zeeleeuw pod koniec roku został spuszczony na wodę ale jak i Dolfijn jeszcze są w remoncie Marine dagen są poprostu cool można wejść prawie na każdy statek
Cytować

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież