A+ A A-
  • Kategoria: Typy OP
  • Odsłony: 2001

KONSTRUKCJA/URZĄDZENIA ELEKTRONICZNE:

Mimo, że jednostki klasy Lafayette były oparte na klasie Etan Allenróżniły się nieco od tych okrętów przede wszystkim ogólnym wyglądem, uzbrojeniem oraz środkami wykrywania wrogich jednostek. Pierwsza ważna różnica tkwiła w konstrukcji wyrzutni rakiet, które zostały powiększone z myślą o zastosowaniu rakiet balistycznych o większej średnicy niż rakiety Polaris. Uzbrojenie okrętów w rakiety Polaris spowodowało wydłużenie jednostek o 4,5 m, przy niezmienionych pozostałych wymiarach.

USS James Monroe SSBN-622. / Zdjęcie: US Navy

Podstawowym elementem strategii odstraszania, którą realizowały okręty podwodne tej klasy, było unikanie spotkania z nieprzyjacielskimi okrętami podwodnymi. Główny nacisk położono więc na konstrukcję urządzeń hydrolokacyjnych nastawionych na daleką wykrywalność potencjalnych zagrożeń, niż kierowanie strzelaniem na duże odległości.

Zrezygnowano więc z hydrolokatora, który był zastosowany w klasieTreser. Co pozwoliło na zamontowanie dziobowych wyrzutni torpedowych w konwencjonalnym układzie. W nowej klasie okrętówLafayette zastosowano reaktor atomowy typu S5W, taki sam jak w myśliwskich okrętach podwodnych. Większe wymiary reaktora spowodowały znaczny spadek uzyskiwanej prędkości maksymalnej.

Niski poziom szumów był priorytetem dla konstruktorów amerykańskich okrętów podwodnych nosicieli rakiet balistycznych. W ostatnich 12 okrętach tej klasy zastosowano specjalną izolację dźwiękową siłowni, tak by maksymalnie wyciszyć okręt. Na dużym kiosku wzorowanym na okrętach klasy Skipjack zamontowano stery głębokościowe. Tylko jedna jednostka z klasy Lafayette USS Daniel Webster (SSBN 626) miała zamontowane stery głębokościowe na dziobie dla celów badawczych.

Okręty zostały wyposażone w instalacje hydrolokacyjne takie same jak na okrętach klasy Skipjack. Na dziobie zamontowano dwa hydrolokatory o działaniu pasywnym i aktywnym BQS-4 i BRQ-2C, oraz burtowe hydrofony BQR-7 rozmieszczone wzdłuż kadłuba.

Klasa Lafayette wykorzystywała system kontroli strzelaniem rakietami typu Mk 88 i standardowy system kontroli strzelaniem torpedami typu Mk 113. Po 1974 roku na wszystkich okrętach tej klasy zmodernizowano hydrolokatory. Pasywny hydrolokator BQR-2 został zamieniony na nowszy BQR-21 z układem cyfrowym DIMUS, umożliwiającym śledzenie aż pięciu celów. W celu ochrony jednostek przed okrętami nawodnymi zamontowano hydrolokator masztowy BQR-19 pozwalający na wcześniejsze wykrycie okrętów wroga.

Następnym elementem modernizacji okrętów było zamontowanie hydrolokatora holowanego BQR-15, który pozwalał na skuteczniejsze wykrywanie nieprzyjacielskich podwodnych okrętów myśliwskich. Po wyposażeniu okrętów w rakiety Trydent zamontowane zostały również trzy urządzenia typu Mk2 SINS dla zapewnienia dokładniejszej nawigacji.

  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE
  • Typ LAFAYETTE

UZBROJENIE:

Osiem pierwszych jednostek weszło do służby z rakietami Polaris A-2 o pojedynczej głowicy atomowej i zasięgu 2800 km. Pozostałe okręty uzbrojono w zmodyfikowane rakiety A-2, tj. A-3, która przenosiła trzy głowice atomowe o zasięgu 4600 km. Później rakiety A-3 zostały wprowadzone do starszych jednostek tej klasy. Dysponując takim samym zasięgiem jak Polaris A-3 mogły przenosić 10 ładunków o mocy 50 kt każdy. Od 1970 roku okręty uzbrojone zostały w rakiety Posejdon C-3, które zastąpiły rakiety A-3 na wszystkich okrętach klasy Lafayette. Rakiety te były szersze od rakiet Polaris co wiązało się ze zmianami konstrukcyjnymi (wysokość 10,4 m, średnica 1,9 m).

Od 1979 roku 12 okrętów zostało przezbrojonych na rakiety Trident C. Były one od samego początku konstruowane z myślą o dostosowaniu ich do wyrzutni na okrętach Lafayette, a ich wymiary były identyczne jak rakiety Posejdon.

Trydent C mogą przenosić od ośmiu głowic atomowych o mocy 199 kt każda, na odległość 7400 km. Tak znaczne zwiększenie zasięgu pozwoliło okrętom tej klasy na rezygnację z stacjonowania w bazach europejskich. Okręty zabierały 16 rakiet ustawionych po 8 w dwóch rzędach.

Okręty tej klasy zostały wyposażone również w klasyczne wyrzutnie torped. Początkowo cztery dziobowe wyrzutnie torpedowe ładowane były zestawem torped, takich jak na okrętach klasy Permit. Nie można było natomiast strzelać z tych okrętów rakietotorpedami typu Subroc. Wcześniejsze modele torped Mk 37 zostały zastąpione nowymi typu Mk48 o podwyższonym zasięgu, które mogły być użyte zarówno przeciw okrętom podwodnym jak i nawodnym. Okręty były przystosowane również do strzelania jeszcze starszymi torpedami niż Mk 37 to jest Mk 14/16, które były klasycznymi torpedami do atakowania statków handlowych.

HISTORIA OKRĘTU:

Pierwszymi okrętami o napędzie atomowym z rakietami balistycznymi dla Marynarki Wojennej USA były okręty podwodne klasy George Washington, które zostały zbudowane w oparciu o okręty klasy Skipjack. Okręty podwodne klasy George Washington miały dodatkowe pomieszczenie tuż za kioskiem w którym umieszczono rakiety balistyczne. Dalszy rozwój okrętów podwodnych nosicieli rakiet balistycznych w USA dał początek nowej klasie Etan Allen, które były praktycznie podobne do swoich poprzedników. Okręty klasy Etan Allen w przeciwieństwie do swoich poprzedników od samego początku były budowane jako nosiciele rakiet balistycznych. Okręty klasy Etan Allen, były znacznie dłuższe i miały szereg rozwiązań stosowanych w klasie Treser, włącznie z wyciszeniem szumów oraz kadłubem zbudowanym ze wzmocnionej stali HY 80.

Klasa atomowych okrętów podwodnych nosicieli rakiet balistycznych Etan Allen stanowiła podstawę do opracowania ulepszonej konstrukcji, która otrzymała nazwę Lafayette. Dla Marynarki Wojennej USA w latach 60. i 70. była to standardowa klasa okrętów podwodnych nosicieli rakiet balistycznych oraz miała bardzo duży wpływ na inne zachodnie konstrukcje o takim samym przeznaczeniu. Okrętami, które zostały zbudowane w oparciu o amerykańską konstrukcję była angielska klasa okrętów Resolution i francuska klasa Le Redontable.

Pierwszy okręt tej klasy wszedł do służby 23 kwietnia 1963 roku. Okręty budowane były jednocześnie w czterech stoczniach: Groton, Charleston, Norfolk i Portsmouth. Kontrakt na budowę jednostek był realizowany przez kilka firm, takich jak:

- Dynamice General Electric Boat Division

- Mare Island Naval Shipyard Portsmouth

- Naval Shipyard

- Newport News Shipbuilding.

Budowa kilku okrętów jednocześnie I to w kilku stoczniach pozwoliła na szybkie wcielenie tych jednostek do służby przez Marynarkę Wojenną USA.

W dniu 10 czerwca 1985 roku Biały Dom ogłosił decyzję o likwidacji rakiet balistycznych przenoszonych przez okręty podwodne w ramach porozumienia SALT II. Postanowiono wtedy wycofać stopniowo atomowe okręty podwodne klasy Lafaette ze służby. USS Sam Rayburn (SSBN-635) był pierwszym okrętem z tej klasy któremu 16 września 1985 r., zdemontowano pociski balistyczne a silosy zalano betonem. Ostatni okręt został wycofany ze służby i skreślony ze stanu floty 9 lutego 1995 r.

Dwa okręty USS SA, Rayburn (SSBN-635 przemianowany został na MTS-635) i USS Daniel Webster (SSBN-626 przemianowany został na MTS2/MTS-626) po wycofaniu ze służby zostały przemianowane na okręty szkoleniowe. USS Daniel Webster został zacumowany w Charleston. Natomiast USS Sam Rayburn jako okręt szkoleniowy MTS ma być używany do końca 2014 roku.

PRODUCENT:

USA, pierwszą jednostkę ukończono w 1963 r.

KLASA:

Okręt podwodny o napędzie atomowym - nosiciel rakietowych pocisków balistycznych.

DANE TECHNICZNE:

Wyporność nawodna: 7.350 ton

Wyporność podwodna: 8.250

Wymiary okrętu: długość 129,5 m, szerokość 10,1 m, zanurzenie 8,8 m

Napęd: jeden reaktor atomowy typu S5W chłodzony wodą, napędzający turbinę parową z przekładnią, jedna śruba, moc 1.500 KM zapewniająca prędkość ponad 20 w.

Prędkość max: 20 w (37 km/h) na powierzchni, prędkość marszowa na powierzchni 16 w, w zanurzeniu 22 do 25 węzłów

Autonomiczność: 45 dni

Załoga: wraz z oficerami 143 marynarzy

Wykaz okrętów podwodnych klasy Lafayette

Numer
burtowy
Nazwa
jednostki
WykonawcaStoczniaPołożenie
stępki
Zakończenie
budowy
Wycofanie
ze służby
SSBN-616 Lafayette Electric Boat Groton 22 lipca 1960 23 kwietnia 1963 12 sierpnia 1991
SSBN-617 Alexander Hamilton Electric Boat Groton 22 lipca 1960 27 czerwca 1963 23 lutego 1993
SSBN-619 Andrew Jackson NSY Island Mare   23 lipca 1960 03 lipca 1963 31 sierpnia 1989
SSBN-620 John Adams Portsmouth NSY   23 lipca 1960 12 maja 1964 24 marca 1989
SSBN-622 James Monroe Newport News Czarleston 03 lutego 1961 07 grudnia 1963 25 września 1990
SSBN-623 Nathan Hale Electric Boat   03 lutego 1961 23 listopada 1963 31 grudnia 1986
SSBN-624 Woodrow Wilson NSY Island Mare Czarleston 09 lutego 1961 27 grudnia 1963 01 września 1994
SSBN-625 Henry Clay Newport News Czarleston 03 lutego 1961 20 lutego 1964 05 listopada 1990
SSBN-626 Daniel Webster Electric Boat Groton 03 lutego 1961 09 kwietnia 1964 30 sierpnia 1990
SSBN-627 James Madison Newport News Czarleston 20 lipca 1961 28 lipca 1964 20 listopada 1992
SSBN-628 Tecumseh Electric Boat Norfolk 20 lipca 1961 29 maja 1964 23 lipca 1993
SSBN-629 Daniel Boone NSY Island Mare Norfolk 21 lipca 1961 23 kwietnia 1964 18 lutego 1994
SSBN-630 John C Calhoun Newport News Czarleston 20 lipca 1961 15 września 1964 28 marca 1994
SSBN-631 Ulysses Grant S Electric Boat Portsmouth 20 lipca 1960 17 lipca 1964 12 czerwca 1992
SSBN-632 Von Steuben Newport News Czarleston 20 lipca 1961 30 września 1964 26 lutego 1994
SSBN-633 Kazimierza Pułaskiego Electric Boat Czarleston 20 lipca 1961 14 sierpnia 1964 07 marca 1994
SSBN-634 Stonewall Jackson NSY Island Mare Czarleston 21 lipca 1961 26 sierpnia 1964 09 lutego 1995
SSBN-635 Sam Rayburn Newport News   20 lipca 1961 02 grudnia 1964 31 lipca 1989
SSBN-636 Nathaniel Green Portsmouth NSY   21 lipca 1961 19 grudnia 1964 31 stycznia 1987

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież