A+ A A-
  • Kategoria: Typy OP
  • Odsłony: 2957

KONSTRUKCJA:

Marynarka Wojenna USA odnośnie konstrukcji okrętów podwodnych, wychodziła z założenia iż należy udoskonalać stopniowo produkcję okrętów podwodnych, które mimo że nie osiągały doskonałych parametrów w niektórych aspektach, były wyjątkowo solidne. Cechowały się dużym zasięgiem, dobrymi warunkami życiowymi załogi oraz możliwością przenoszenia dużej liczby zapasowych torped. Typ Gato prezentował więc wszystkie istotne atrybuty okrętów, które miały działać przez długi okres w znacznej odległości od baz.

Przebywanie okrętów podwodnych z dala od baz powodowało że Marynarka Wojenna USA zwracała szczególną uwagę na niezawodny napęd. Bardzo długo trwały poszukiwania godnego zaufania producenta niezawodnych silników dieslowskich. Marynarka Wojenna zaangażowała się nawet w program instalowania silników wysokoprężnych na kolei amerykańskiej. W efekcie prowadzonych prac powstały aż cztery typy świetnych wysokoobrotowych silników spalinowych. Amerykanie prowadzili również prace badawcze z kombinowanym napędem, który zastosowano w klasach T i G, jednak przy klasie Gato postanowiono powrócić do sprawdzonego i solidnego napędu spalinowo-elektrycznego.

USS Drum - zdjęcie wykonane w 1983 roku przed przeniesieniem okrętu do Alabamy gdzie stoi w Battleship Alabama Memorial Park. / Zdjęcie: en.wikipedia.org

Klasa Gato była rozwinięciem wcześniejszej klasy Porpoise pod względem konstrukcyjnym. Okręty miały dużą prędkość nawodną przekraczającą 20 w., która zapewniała bardzo szybkie dotarcie do akwenów patrolowania oraz była bardzo przydatna w zajmowaniu dogodnej pozycji przed atakiem torpedowym.

Konstrukcja okrętów była całkowicie spawana a produkcja zlecona została czterem stoczniom. Jedna ze stoczni w Maniwotoc położona była nad jeziorem Michigan około 1600 km w głębi lądu. Okręty z tej stoczni wodowane były bocznie a następnie musiały płynąć na południe wodami Missisipi by dotrzeć do baz w których miały stacjonować.

Konstrukcja klasy Gato ukazała mądrość amerykańskiej długodystansowej polityki, koncentrującej się na rozwoju niezawodnego kadłuba i urządzeń napędowych. Możliwe to było gdyż nie musiano się jednocześnie koncentrować na budowie innych mniejszych jednostek.

  • Ekspres do kawy z dobrze widocznym włazem do następnego przedziału. USS Bowfin (SS-298).
  • Dobrze zachowane urządzenia w przedziale kontrolnym na USS Bowfin (SS-298).
  • Mesa oficerska na USS Bowfin (SS-287). Dziś okręt ten pełni rolę muzeum.
  • Wnętrze okrętu podwodnego typu Gato z podziałem na wszystkie przedziały i pomieszczenia.
  • USS Amberjack (SS-219) - Typ Gato.
  • Załoga USS Barbz banderą w sierpniu 1945 roku. Zdjęcie wykonane po zakończeniu 12 patrolu.
  • USS Cavalla (SS-244) - Typ Gato.
  • USS Drum (SS-228) - Typ Gato. Dziś stanowi atrakcję turystyczną jako okręt muzeum.
  • USS Gato (SS-212) - Typ Gato. Od tego okrętu wzięła się nazwa całej serii okrętów podwodnych.
  • Zdjęcie pokładu okrętu podwodnego USS Gato (SS-212) z dobrze widoczną armatą przeciwlotniczą.
  • USS Harder jedyny (prawdopodobnie) okręt podwodny, który miał na swoim koncie zatopionych 5 niszczycieli w tym 4 na jednym patrolu. Zatopiony 24 sierpnia 1944 przez japońskie okręty wojenne.
  • USS Scorpion był jedynym okrętem podwodnym typu Gato, którego nazwa nie nawiązywała to żadnego stworzenia morskiego.
  • typ gato_13
  • USS Mingo 8 czerwca 1957 roku został przekazany Japonii. W Marynarce Wojennej tego kraju był w czynnej służbie do 31 marca 1966. W 1973 roku został zatopiony.

UZBROJENIE:

Marynarka Wojenna USA w swych koncepcjach dotyczących uzbrojenia wychodziła z założenia iż okręty podwodne powinny być wyposażone jako broń głównie w torpedy przy jednoczesnej rezygnacji z uzbrojenia artyleryjskiego. Sztab główny wychodził z założenia że uzbrojenie artyleryjskie powinno być domeną okrętów nawodnych, a okręty podwodne nie powinny operować na powierzchni gdzie mogą stać się łatwym łupem dla samolotów lub szybkich okrętów nawodnych jak kutry torpedowe, eskortowce czy niszczyciele. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiła jedna armata przeciwlotnicza Mk21 Mod 1, kalibru 75 mm z lufą o długości 50 kalibrów.

Podczas II wojny światowej dość szybko przekonano się o błędnym założeniu odnośnie ubogiego uzbrojenia pokładowego i przez całą wojnę okręty były stopniowo dozbrajane. Dopiero istotne zmiany konstrukcyjne następnych typów okrętów podwodnych spowodowały rezygnację z tego typu uzbrojenia. Nastąpiło to dopiero po II wojnie światowej.

Podczas budowy okrętów montowano początkowo armatę Mk 21 Mod 1, która zastąpiona została przez model Mk 17 kalibru 125 mm z krótszą lufą (25 kalibrów), wykonaną z nierdzewnej stali tzw. "mokrą". W tym modelu armaty nie trzeba było uszczelniać ani lufy, ani zamka przed zanurzeniem. Takie rozwiązanie sprawiało że okręt mógł szybciej się zanurzyć w chwili nagłego zagrożenia.

Okręty uzbrojone były również w karabin maszynowy kalibru 12,7 mm chłodzony wodą. Karabin ustawiony był w rufowej części kiosku.

Podstawowym uzbrojeniem okrętów tego typu były torpedy kalibru 533 mm, typu Mk XIV, które używane były do 1944. Zasięg tych torped wynosił 4.115 m przy prędkości 46 w., lub 8.300 m przy prędkości 31,5 w. Torpedy te słynęły z zawodności, bardzo często zawodząc. Czasami dowódcy wypływając na patrole bojowe, nie brali w ogóle torped zabierając zamiast nich miny.

HISTORIA OKRĘTU:

Stany Zjednoczone tworząc flotę okrętów podwodnych musiały brać pod uwagę konieczność operowania w bardzo dużej odległości od własnych brzegów, a co za tym idzie od baz morskich. Dlatego amerykańskie okręty podwodne charakteryzowały się dalekim zasięgiem operowania i dobrą szybkością, która była niezbędna do osiągnięcia przydzielonych akwenów patrolowania w jak najkrótszym czasie.

W czasie I wojny światowej przeciwnikiem były Niemcy a głównym terenem działań Ocean Atlantycki, który należało przebyć w jak najkrótszym czasie zachowując jednocześnie długą zdolność bojową.

Japonia podczas tego konfliktu była sojusznikiem Stanów Zjednoczonych, lecz planiści obserwując agresywną politykę tego państwa w Azji zaczęli brać pod uwagę możliwość przyszłego konfliktu z tym państwem. Z tego też powodu opracowana została koncepcja posiadania okrętów podwodnych o odpowiednim zasięgu i autonomiczności przy założeniu że okręty te będą operowały z baz na Zachodnim Wybrzeżu USA, Filipin oraz wysp Środkowego Pacyfiku, które jednak w wyniku konfliktu mogły zostać zajęte przez przeciwnika we wczesnym etapie wojny. Planiści stworzyli tzw. "Plan Orange", w którym zawarte zostały koncepcje działania floty okrętów podwodnych.

Podczas drugiej wojny światowej amerykańskie okręty podwodne, operując na znacznych odległościach od swoich baz, zatopiły ponad 90% tonażu floty japońskiej. Było to wielkie osiągnięcie zarówno dzięki złamaniu szyfrów japońskich, jak i doskonałych możliwości bojowych okrętów tej klasy.

Obecnie kilka okrętów typu Gato można oglądać w muzeach na terenie Stanów Zjednoczonych.

CIEKAWE WIADOMOŚCI:

  • Gato stał się podstawą pod jeden z najliczniejszych typów okrętów podwodnych, jakie kiedykolwiek zbudowano, wliczając Balao i Techn., które różniły się niewiele.
  • Kapitan "Growler" - Howard W. Gilmore, otrzymał pierwszy Medal Honoru za wydanie rozkazu zanurzenia 7 lutego 1943 po ostrzelaniu z statku zaopatrzeniowego Hayasaki. Kapitan został podczas ostrzału ranny i nie zdołał dopłynąć do włazu na czas.
  • USS Darter był jedynym okrętem amerykańskiej Marynarki Wojennej, który podczas wojny na Pacyfiku utknął na mieliźnie.
  • USS Wahoo, którego dowódcą był Dudley W. "Mush" Morton, był pierwszym okrętem Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych na Morzu Japońskim. Zatonął w 1943 r.
  • USS Cobia zatopił japoński transportowiec z ładunkiem czołgów, które miały być wykorzystane podczas bitwy o Iwo Jimę.
  • USS Flasher był okrętem podwodnym z największym zatopionym tonażem: 100 231 ton wyporności, oficjalnie zatwierdzonych przez Joint Army-Navy Assessment Committee JANAC.
  • USS Harder dowodzony przez Samuel D. Dealey, był jedynym (prawdopodobnie) okrętem podwodnym, który zatopił 5 niszczycieli, w tym cztery na jednym patrolu.
  • USS Mingo został wypożyczony Japończykom po wojnie, pod nazwą Kuroshio.
  • Pierwszym w historii okrętem podwodnym, który dokonał ataku rakietowego na pozycje przeciwnika, był USS Barb.

PRODUCENT:
USA

KLASA:
Okręt podwodny o napędzie spalinowo-elektrycznym.

DANE TECHNICZNE:

Wyporność nawodna: 1.816 ton

Wyporność podwodna: 2.424 ton

Wymiary okrętu: długość 95,2 m, szerokość 8,3 m, zanurzenie 4,7 m

Napęd: Spalinowo-elektryczny na dwie śruby. Cztery silniki diesla firm: Fairbanks, Morse /General Motors/ Hooven, Owens lub Rentschler; dwa silniki elektryczne firmy General Electric /Elliot Motor/ Allis-Chalmers.

Prędkość max: 20/25 w na powierzchni, pod wodą 8,75 w.

Zasięg: 10.000-13.000 Mm przy prędkości 14 węzłów / wg innych źródeł 11.800 Mm przy prędkości 10 węzłów (21.900 km przy prędkości 19 km/h) na powierzchni. 100 Mm przy prędkości 3 węzłów (185 km przy prędkości 5,6 km/h) w zanurzeniu.

Autonomiczność: 75 dni

Załoga: wraz z oficerami 80-85 marynarzy

Głębokość zanurzenia: 91 m

Maksymalna długość zanurzenia: 48 godzin.

Wykaz okrętów podwodnych typu Gato

Nazwa okrętu
i nr burtowy
Nazwa okrętu
i nr burtowy
Nazwa okrętu
i nr burtowy
USS "Gato" (SS-212) USS "Greenling" (SS-213) USS "Grouper" (SS-214)
USS "Growler" (SS-215) USS "Grunion" (SS-216) USS "Guardfish" (SS-217)
USS "Albacore" (SS-218) USS "Amberjack" (SS-219) USS "Barb" (SS-220)
USS "Blackfish" (SS-221) USS "Bluefish" (SS-222) USS "Bonefish" (SS-223)
USS "Cod" (SS-224) USS "Cero" (SS-225) USS "Corvina" (SS-226)
USS "Darter" (SS-227) USS "Drum" (SS-228) USS "Flying Fish" (SS-229)
USS "Finback" (SS-230) USS "Haddock" (SS-231) USS "Halibut" (SS-232)
USS "Herring" (SS-233) USS "Kingfish" (SS-234) USS "Shad" (SS-235)
USS "Silversides" (SS-236) USS "Trigger" (SS-237) USS "Wahoo" (SS-238)
USS "Whale" (SS-239) USS "Angler" (SS-240) USS "Bashaw" (SS-241)
USS "Bluegill" (SS-242) USS "Bream" (SS-243) USS "Cavalla" (SS-244)
USS "Cobia" (SS-245) USS "Croaker" (SS-246) USS "Dace" (SS-247)
USS "Dorado" (SS-248) USS "Flasher" (SS-249) USS "Flier" (SS-250)
USS "Flounder" (SS-251) USS "Gabilan" (SS-252) USS "Gunnel" (SS-253)
USS "Gurnard" (SS-254) USS "Haddo" (SS-255) USS "Hake" (SS-256)
USS "Harder" (SS-257) USS "Hoe" (SS-258) USS "Jack" (SS-259)
USS "Lapon" (SS-260) USS "Mingo" (SS-261) USS "Muskallunge" (SS-262)
USS "Paddle" (SS-263) USS "Pargo" (SS-264) USS "Peto" (SS-265)
USS "Pogy" (SS-266) USS "Pompon" (SS-267) USS "Puffer" (SS-268)
USS "Rasher" (SS-269) USS "Raton" (SS-270) USS "Ray" (SS-271)
USS "Redfin" (SS-272) USS "Robalo" (SS-273) USS "Rock" (SS-274)
USS "Runner" (SS-275) USS "Sawfish" (SS-276) USS "Scamp" (SS-277)
USS "Scorpion" (SS-278) USS "Snook" (SS-279) USS "Steelhead" (SS-280)
USS "Sunfish" (SS-281) USS "Tunny" (SS-282) USS "Tinosa" (SS-283)
USS "Tullibee" (SS-284)    

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież