A+ A A-
  • Kategoria: Typy OP
  • Odsłony: 2993

KONSTRUKCJA/URZĄDZENIA ELEKTRONICZNE:

Pierwowzorem dla atomowych okrętów podwodnych typu Echo II, był myśliwski okręt podwodny z napędem atomowym typu November. Okręty typu Echo II zostały wyposażone w tą samą siłownię z dwoma reaktorami ustawionymi szeregowo, które wytwarzały około 15.000 KM. Zastosowanie tego reaktora okazało się wielkim błędem. Reaktor ten był bardzo zawodny i z tego powodu okręty typu Echo II ulegały częstym awariom.

Kadłub okrętów typu Echo II w porównaniu z typem Echo I został wydłużony o 6 metrów, tak aby umożliwić zainstalowanie dodatkowej pary wyrzutni rakiet SS-N-3. Wyrzutnie postanowiono rozmieścić równolegle do kadłuba zewnętrznego. Rakiety podnoszone były do strzelania parami pod kątem około 15o. Tuż za wyrzutniami w kadłubie okrętu znajdowały się specjalne wcięcia, spełniające rolę defektora strumieni gazów startowych rakiet. Tego rodzaju załamanie płaszczyzny kadłuba okrętu, było przyczyną powstawania podczas pływania pod wodą określonych oporów i szumów, które czyniły ten typ okrętu bardzo łatwym do wykrycia przy użyciu hydrolokatorów pasywnych. Urządzenie radarowe służące do śledzenia celów oraz naprowadzania rakiet umieszczone było w przedniej części kiosku. Antena po włączeniu wykonywała ruchy wahadłowe w promieniu 180o.

Okręty wykorzystywały hydrolokator pasywny typu Feniks oraz miały hydrolokator aktywny typu Hercules. Na wyposażeniu tych okrętów były dwa peryskopy, pasywne środki wykrywania, anteny radionamierzania, anteny radiowe fal krótkich i ultrakrótkich. W miejsce zwykłego radaru poszukiwawczego typ Echo II otrzymał dużo większą antenę radaru przeciwlotniczego. Spowodowane to było koniecznością wcześniejszego ostrzegania o ewentualnym ataku lotniczym w czasie pobytu okrętu na powierzchni w czasie przygotowania rakiet do odpalenia. Radar ten został później wymieniony na mniejszy.

Okręty, które przenosiły rakiety SS-N-12 zostały wyposażone w dodatkowy sprzęt łączności, który umieszczony został w walnych opływkach po obu stronach kiosku.

  • Widok na burtę okrętu typu Echo II. Dobrze widoczny kiosk oraz antena radarowa mająca ułatwić naprowadzanie rakiet na cel.
  • Stary wrak okręty podwodnego typu Echo II. Zdjęcie pokazuje miejsca w burtach gdzie były przechowywane pociski rakietowe.
  • Okręt podwodny typu Echo II podczas marszu na powierzchni.
  • Model radzieckiego okrętu podwodnego typu Echo II z dobrze widocznymi wyrzutniami pocisków rakietowych.
  • Model radzieckiego okrętu podwodnego typu Echo II z gotowymi do wystrzelenia pociskami rakietowymi.
  • Zdjęcie ukazujące podniesione wyrzutnie rakiet balistycznych gotowych doi wystrzelenia.
  • Zdjęcie wykonane w grudniu 1985 roku gdy okręt podwodny typu Echo II K-431 wracał do bazy morskiej w Władywostoku. Na okręcie podczas patrolu doszło do przegrzania reaktora i okręt musiał zawrócić do najbliższej bazy morskiej
  • Schemat pokazujący okręt K-22 typu Echo II. Dobrze widoczne są uniesione wszystkie wyrzutnie rakiet balistycznych.
  • Okręt podwodny typu Echo II podczas marszu na powierzchni.
  • Schemat okrętu podwodnego typu Echo II Projektu 675.

HISTORIA OKRĘTU:

Okręty typu Echo, były pierwszymi, które specjalnie zaprojektowano do przenoszenia pocisków manewrujących. Wcześniejsze okręty, które wykonywały takie zadania były jednostkami o napędzie spalinowo-elektrycznym. Pierwszy wariant okrętów zwany Echo I został wyposażony w sześć wyrzutni rakiet SS-N-3C z głowicami atomowymi ustawionymi parami. Rakiety SS-N-3C przeznaczone były do atakowania obiektów lądowych. Na przełomie 1959/60 roku nastąpiła w ZSRR zmiana doktryny wojennej, w wyniku której powstały strategiczne siły rakietowe, które stały się niezależną formacją wojskową w rosyjskiej armii. Zapoczątkowany wtedy został wielki program rozwoju baz międzykontynentalnych rakiet balistycznych. Program ten był powodem rezygnacji z budowy jednostek typu Echo I. Zbudowano tylko pięć okrętów tego typu.

Po rezygnacji z dalszej budowy okrętów typu Echo I postanowiono zmienić kompetencje rosyjskiej Marynarki Wojennej odnośnie ataku nuklearnego obiektów lądowych na obronę rosyjskiego terytorium przed atakiem z morza. Rozpoczęto pracę nad unowocześnieniem rakiety SS-N-3 (w terminologii NATO Shaddock), która została specjalnie opracowana z przeznaczeniem do ataku na okręty nawodne i w te rakiety postanowiono wyposażyć nowe powiększone okręty typu Echo II. Okręty zostały wydłużone o 5 metrów, tak by móc pomieścić parę dodatkowych rakiet. Typ Echo I posiadał ich 6, a Echo II już 8.

Nowe okręty typu Echo II zostały wyposażone w dużą antenę radarową mającą ułatwić naprowadzanie rakiet na cel. Antena zamontowana była na przedłużeniu kiosku. Okręty wyposażono w szereg czujników zewnętrznych pozwalających na wczesne wykrycie i śledzenie potencjalnych celów. Okręty mogły w tym celu współpracować z specjalnie wyposażonymi samolotami typu Tupolew Tu-95 Bear-D, które zapewniały łączność z centralnym stanowiskiem dowodzenia.

W latach 1962-67 zbudowano 29 jednostek tego typu. Okręty pełniły służbę we Flocie Północnej oraz Flocie Pacyfiku. Jeden okręt służył jako jednostka badawcza.

  • Flota Północna: K-1, K-22, K-28, K-35, K-47, K-74, K-90, K-104, K-116 (od 7.04.1966 w Flocie Pacyfiku), K-125, K-128, K-131, K-135, K-166, K-170, K-172

  • Flota Pacyfiku: K-7, K-10, K-23, K-31, K-34, K-48, K-56, K-57, K-94, K-108, K-175, K-184, K-189

Budowa okrętów podzielona została między stocznię w Siewierdowińsku i Komsomolsku. Po stworzeniu w ZSRR sił podwodnych uzbrojonych w balistyczne pociski rakietowe, potrzeba posiadania pośrednich podwodnych okrętów rakietowych stała się zbędna. Wszystkie okręty typu Echo II postanowiono przebudować w latach 1969-74 na okręty torpedowe. Zdemontowano wtedy wszystkie wyrzutnie pocisków rakietowych oraz zabudowano płytami stalowymi miejsca po nich w celu wygładzenia kształtu kadłuba co pozwoliło na redukcję szumów podczas pływania pod wodą. Wszystkie okręty zostały wycofane ze służby w latach osiemdziesiątych i na początku lat dziewięćdziesiątych i zezłomowane.

UZBROJENIE:

Wszystkie okręty podwodne typu Echo II początkowo wyposażono w osiem rakiet SS-N-3A a następnie z biegiem czasu wymienione zostały na nowocześniejsze rakiety typu SS-N-12, które po raz pierwszy weszły do uzbrojenia w 1975 roku na lotniskowcu Kijów

Rakiety SS-N-3A miały długość około 10,2 metrów, a SS-N-12 były nieco dłuższe i miały długość 11,7 m. Główną wadą zastosowanego uzbrojenia zarówno rakiet SS-N-3A oraz SS-N-12 była konieczność wynurzenia się okrętu na powierzchnię w celu odpalenia rakiet. Okręty stawały się wtedy łatwym do wykrycia i zniszczenie celem. Rakiety SS-N-12 dysponowały większym zasięgiem 550 km, w porównaniu z zasięgiem rakiet SS-N-3A wynoszącym 460 km.

Czynności przygotowawcze do wystrzelenia rakiety zajmowały od 25 do 30 minut, okręt pozostawał wtedy cały czas na powierzchni ze względu na konieczność wstępnego naprowadzania rakiety. Salwa wszystkich ośmiu takiet trwała 30 minut (wg niektórych źródeł 20 minut).

Okręty uzbrojone były również w sześć dziobowych wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm, z których można było strzelać standardowymi torpedami przeciw okrętom nawodnym. Torpedy mogły być uzbrojone w ładunek konwencjonalny o dużej mocy lub w ładunek atomowy. Dodatkowo okręty tego typu były wyposażone w cztery wyrzutnie torpedowe o kalibrze 400 mm, z przeznaczeniem do zwalczania wrogich okrętów podwodnych. Torpedy posiadały naprowadzanie akustyczne. Zapas torped ze względu na dużą ilość wyrzutni wystarczał do jednokrotnego załadowania wszystkich wyrzutni na okręcie. Tym bardziej iż głównym zadaniem okrętu był ewentualny atak atomowy a nie niszczenie wrogich okrętów przeciwnika zarówno nawodnych jak i podwodnych.

WYPADKI:

Liczne okręty podwodne typu Echo II często ulegały wielu wypadkom i awariom. Poniżej przedstawiam najpoważniejsze z nich.

  • 20 czerwca 1970, okręt podwodny typu Echo II (K-108) zderzył się z okrętem podwodnym USS Tautom (SSN-639) na Morzu Ochockim na głębokości 45 m. K-108 został uszkodzony w obszarze VIII i IX przedziału. USS Tautom miał uszkodzony przedział dowodzenia, który został zalany. W wypadku tym nie było żadnych ofiar śmiertelnych.

  • 14 czerwca 1973, okręt podwodny typu Echo II (K-56), zderzył się z radzieckim duży trawlerem Akademicki Berg. Okręt podwodny, maił sporą wyrwę w części dziobowej kadłuba głównego. W wyniku kolizji zalany został przedział I i II w których zginęło 27 marynarzy.

  • 20 sierpnia 1973, okręt podwodny typu Echo II (K-1), na Morzu Karaibskim, na głębokości 120 m, przy prędkości 16 węzłów, pękł nieznacznie kadłub okrętu.

  • 24 września 1976, okręt podwodny typu Echo II (K-47), wybuchł ogień w przedziale VIII. W wyniku pożaru i zatruciu CO trzech marynarzy zmarło.

  • 28 sierpnia 1977, okręt podwodny typu Echo II (K-22), zderzył się z fregatą USS Voge (FF-1047) na Morzu Śródziemnym. Oba okręty zostały poważnie uszkodzone. K-22 miał uszkodzony przedział I oraz całą konstrukcję. Okręt udał się własnymi siłami do portu Kitara na Morzu Egejskim w celu dokonania niezbędnych napraw. Fregata US Navy miała uszkodzoną część rufową i została odholowana na Kretę.

  • 02 lipca 1979, okręt podwodny typu Echo II (K-116), miał awarie reaktora (wyciek płynu z rdzenia reaktora). Awaria miała miejsce w Zatoce Vladimir na Morzu Japońskim. Niektórzy członkowie załogi otrzymali spore dawki promieniowania, ale na szczęście obyło się bez ofiar śmiertelnych.

  • 18 czerwca 1984, okręt podwodny typu Echo II (K-131), wybuchł ogień w komorze VIII z powodu naruszenia metody bezpieczeństwa przez elektryka. Awaria miała miejsce na Morzu Barentsa, było 13 ofiar śmiertelnych.

  • 10 sierpnia 1985, okręt podwodny typu Echo II (K-431, K-ex 31), wybuch reaktora podczas tankowania w stoczni, Chazhma Bay, na Morzu Japońskim. 10 marynarzy zmarło a blisko 300 osób biorących udział w ratowaniu załogi otrzymało duże dawki napromieniowania w wyniku których kilka osób zmarło później z tego powodu.

  • listopad 1986, okręt podwodny typu Echo II (K-175), awaria reaktora (wybuch w komorze reaktora). W trakcie pobytu w bazie Floty Pacyfiku, doszło do wycieku radioaktywnego i skażenia pobliskiego terytorium. W wypadku nie było ofiar śmiertelnych.

  • 26 czerwca 1989, okręt podwodny typu Echo II (K-192, K-ex 172), awarii uległ reaktor. Uszkodzenie miało miejsce niedaleko Wyspy Niedźwiedziej na Morzu Barentsa. Załoga otrzymała sporą dawkę promieniowania, ale nie było ofiar śmiertelnych.

PRODUCENT:
ZSRR, pierwszą jednostkę ukończono w 1962 r.

KLASA:
Okręt podwodny z napędem atomowym - nosiciel pocisków manewrujących.

DANE TECHNICZNE:

Wyporność nawodna: 5.200 ton

Wyporność podwodna: 6.200

Wymiary okrętu: długość 116 m, szerokość 9,8 m, zanurzenie 7,5 m

Napęd: dwa reaktory atomowe chłodzone wodą, napędzające dwie turbiny parowe z przekładniami, 70000 KM (52 MW)

Prędkość max: 15,1 w na powierzchni (ok. 28 km na godzinę), 24,2 w w zanurzeniu (ok. 44,8 km na godzinę)

Autonomiczność: 45 dni

Załoga: wraz z oficerami 100 marynarzy

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież