A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 1381

Przebieg operacji w miesiącach zimowych i niebywałe trudności w obserwacji z kiosków U-Bootów skłoniły dowództwo Kriegsmarine do położenia większego nacisku na rozpoznanie lotnicze. W tym okresie admiralicja brytyjska zwróciła uwagę na wyszkolenie bojowe załóg eskorty. Powstał ośrodek szkoleniowy na Hybrydach gdzie szkolono wszystkie nowe załogi eskortowców wchodzące do służby.

Ponadto w okresie tym wzmocniono też uzbrojenie i wyposażenie eskortowców, zwiększając liczbę broni maszynowej oraz powiększając ładunek bomb głębinowych, zrzucanych w jednej salwie, z 5 do 10 bomb. Dodatkowo wyposażono wszystkie eskortowce w radiotelefony bliskiego zasięgu, ułatwiające porozumienie się dowódców podczas starcia z U-bootami. Okręty sprzymierzonych przystąpiły do nowej kampanii wiosennej lepiej przygotowane i od razu zadały cios U-Bootom, topiąc w marcu 1941 roku 5 okrętów.

|
Zdjęcie przedstawia wyrzutnię Hedgehog, - wieloprowadnicowy miotacz rakietowych bomb głębinowych - którą opracowano i testowano w Wielkiej Brytanii pod koniec 1941 roku na niszczycielu HMS Westcott. Produkcja tej broni rozpoczęła się 1942 roku. Wyrzutnię montowano przede wszystkim na okrętach przeznaczonych do eskortowania konwojów, głównie klasy fregat, eskortowców i starszych niszczycielach. / Zdjęcie: Imperial War Museum

Znamienną klęską dla Kriegsmarine była śmierć sławnych asów wojny podwodnej - Priena z U 47 i Schepkego z U 100 - oraz wzięcie do niewoli Kretschmera z U 99. Pozbawiło to flotę niemiecką doświadczonych dowódców zbiegając się z zakończeniem okresu indywidualnych wyczynów w wojnie podwodnej. Operacje samodzielne ustąpiły miejsca akcjom zespołów, zwanych "wilczymi stadami".

Wzmocnienie eskorty konwojów oraz pokrycie wschodnich obszarów Atlantyku działalnością lotnictwa rozpoznawczego startującego z wysp brytyjskich i Islandii, a zachodnich - z baz w Kanadzie, zabezpiecza szlaki północne oraz przybrzeżne pasy we wschodniej i zachodniej części Atlantyku, wciąż jednak pozostawał otwarty na ataki centralny obszar tego oceanu. Tam bezpieczeństwo konwojów zależało wyłącznie od eskorty i tam właśnie dowództwo Kriegsmarine skierowuje swe okręty. Wkrótce w poszukiwaniu nowych rejonów operacyjnych po raz pierwszy pojawiają się U-Booty pod równikiem i u zachodnich wybrzeży Afryki Równikowej.

Ustawiczna zmiana rejonów operacyjnych U-bootów sprzyjała zaskoczeniu żeglugi sprzymierzonych i uniemożliwiła skupienie środków obrony w jednym rejonie, zmuszając admiralicję do ciągłego rozpraszania sił na wielkim obszarze. W marcu i kwietniu 1941 roku U-Booty operują w rejonie oddalonym o 650 mil od Islandii, w końcu maja przenoszą się do obszaru leżącego pomiędzy Irlandią, Islandią, Grenlandią i Labradorem, aby po krótkim okresie znów wrócić do wybrzeży Afryki Zachodniej. Dowództwo Kriegsmarine próbowało znaleźć sposób na pokrycie całego Atlantyku taką siecią U-bootów która gwarantowałaby wczesne wykrycie konwoju przez jeden z patrolujących okrętów, a następnie zaatakowanie go przez "wilcze stado". Niemcy oprócz floty podwodnej przeciw żegludze sprzymierzonych skierowali również ciężkie okręty nawodne oraz krążowniki pomocnicze (uzbrojone statki handlowe). U-Booty w pierwszej fazie wojny operowały przeważnie na wodach okalających wyspy brytyjskie, natomiast jednostki nawodne kierowane były w bardzo odległe rejony Atlantyku, na Ocean Indyjski, a sporadycznie ukazywały się nawet na Pacyfiku.


Konwój amerykański zmierzający do Capetown, listopad 1941. Na zdjęciu widoczny jest samolot Vought SB2U Vindicator (w nomenklaturze angielskiej samolot otrzymał nazwę "Chesapeake" - sernik.). "Serniki" zostały przeznaczone do patroli przeciwko okrętom podwodnym. Wchodziły w skład Dywizjonu 811, który stacjonował na lotniskowcu eskortowym HMS Archer. / Zdjęcie: U.S. Navy Naval History Center

Również i admiralicja brytyjska nie ustępuje w pomysłowości, urozmaicając formy natarcia i utrudniając U-Bootom zarówno rozpoznanie, jak i atak. Zwiększa się liczba eskortowców - przypada ich już 3-5 jednostek na konwój. Nierzadko dowódca eskorty wydziela 1-2 niszczyciele do patroli przedpola konwojów. Te podjęte z własnej inicjatywy dowódców liniowych patrole ofensywne zapoczątkowały okres ofensywnej obrony konwojów. Rozwiązano również problem zwiększenia zasięgu eskorty: począwszy od czerwca 1941 roku wprowadzono system zaopatrywania eskortowców w paliwo w morzu, z towarzyszących konwojom zbiornikowców. (Odtąd dowódcy eskorty wykorzystywali każdy pogodny dzień na stopniowe uzupełnianie zapasów paliwa swoich okrętów).

Podjęto również próby pokrycie działalnością lotnictwa całego obszaru Atlantyku, przez który prowadziły trasy konwojów. Pierwszą próbą w tym kierunku było wyposażenie 4 statków handlowych w katapulty do wyrzucania samolotów. Latem 1941 roku wszedł do służby pierwszy brytyjski lotniskowiec eskortowy Audacity. W późniejszym okresie bitwy wprowadzane do akcji lotniskowców eskortowych w większej liczbie przyczyniło się walnie do zwycięstwa sprzymierzonych.


HMS Audacity (D10) – pierwszy lotniskowiec eskortowy, powstał po przebudowaniu zdobycznego niemieckiego drobnicowca MV "Hannover" zwodowanego w 1939. Okręt został zdobyty w 1940 roku podczas próby przebicia się przez brytyjską blokadę. / Zdjęcie: Aircraft Carriers of the World, 1914 to the Present An Illustrated Encyclopedia by

Wydarzenia na Atlantyku obudziły uwagę amerykańską. Pierwszym z nich było zatopienie przez niemieckiego korsarza egipskiego statku pasażerskiego Zamzam, na którego pokładzie podróżowało 135 obywateli amerykańskich. Opinia amerykańska poruszona była również pościgiem za pancernikiem Bismarck. 27 maja, rząd amerykański uznał, że należy podjąć bardziej stanowcze kroki przeciw okrętom niemieckim operującym w amerykańskiej strefie interesów na Atlantyku. Krótko potem 7 lipca 1941 roku, Amerykanie zluzowali garnizon brytyjski na Islandii, a 19 lipca flota amerykańska rozpoczęła eskortowanie konwojów między Islandią, a portami Stanów. W dniu 4 września flota amerykańska otrzymała rozkaz niszczenia okrętów korsarskich atakujących żeglugę sprzymierzonych. Jednocześnie flota amerykańska miała podjąć eskortę konwojów, w skład których nie wchodziły statki należące do Stanów Zjednoczonych.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież