A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 1501

II Wojna Światowa to okres wielu sukcesów okrętów podwodnych. Ten światowy konflikt udowodnił jak groźna i niebezpieczna jest to broń. Okręt podwodny stał się bronią mogącą zatopić zarówno wielkie lotniskowce, pancerniki czy krążowniki jak i statki handlowe, doprowadzając niemal do zupełnej blokady Wielkiej Brytanii.

Okręty podwodne podczas II Wojny Światowej przechodziły liczne ewolucje i udoskonalenia, państwa Ententy koncentrowały się na badaniach nad wykrywaniem okrętów podwodnych, budowano miniaturowe okręty podwodne, które brały udział w wielu zadaniach specjalnych. U 47 przed wyruszeniem na patrol.

U 47 przed wyruszeniem na patrol

Budowano oceaniczne okręty podwodne znacznie wydłużając ich autonomiczność, udoskonalano torpedy. Pod koniec światowego konfliktu okręty podwodne w świadomości wielu dowódców stały się ważnym elementem w strukturach obronnych wielu państw. Ten konflikt spowodował zmianę doktryn obronnych wielu państw. Posiadanie wielu okrętów podwodnych, mogło już świadczyć o sile danego państwa.

Na stronach poświęconych II Wojnie Światowej, przedstawiony jest chronologicznie konflikt światowy oraz dodatkowo opisane są ciekawe i na pewno interesujące akcje okrętów podwodnych.

Między wojnami

Okres między wojenny charakteryzował się dość powolnym rozwojem techniki, uzbrojenia i taktyki okrętów podwodnych. Nieprawidłowo określano ich rolę w przyszłej wojnie, szybko zapomniano o lekcji, jaką dała ludzkości I wojna światowa. W dalszym ciągu uważano, że okręty podwodne są "uzbrojeniem słabego" i rodzajem siły, który tylko przypadkowo zajęła czołowe miejsce we flocie niemieckiej podczas wojny. W wyniku takich poglądów OP budowano niewiele, nie doceniono także znaczenia lotnictwa w walce na morzu.

Budowano nadal duże okręty nawodne, mające wykonać główne zadania flot, wywalczyć i utrzymać panowanie na morzu. W latach 1919-1939 przed flotami postawiono następujące zadania. Flota wojenna Anglii miała zapewnić panowanie na morzu i bezpieczeństwo metropolii w wyniku blokady morskiej Niemiec oraz bezpieczeństwo morskich połączeń komunikacyjnych. Zadania stojące przed flotą wojenną Niemiec wobec przewidywanej blokady to obrona wybrzeża i żeglugi przybrzeżnej, przecięcie komunikacji morskiej Anglii oraz przeniesienie wojny na Atlantyk. W USA i Japonii stratedzy byli zgodni i uważali, że głównym zadaniem flot jest zniszczenie dużych okrętów nawodnych przeciwnika za pomocą dużych jednostek nawodnych.

U-1 – typ IIA - był pierwszym okrętem podwodnym w Kriegsmarine. Okręt wszedł do służby w 1935 roku.

Okręty podwodne takich mocarstw jak Niemcy, Japonia, Anglia i USA budowano z przeznaczeniem do torpedowania dużych okrętów nawodnych przeciwnika. Znamienne jest, że nie uwzględniono nie tylko doświadczeń z okresu I wojny światowej, ale również nie wzięto pod uwagę różnego położenia geograficznego tych państw i różnych zadań ich flot.

Większość OP zbudowanych w latach 1918-1939 w porównaniu z okrętami z 1914-1918 r. miało większą moc silników diesla, większą prędkość nawodną i głębokość zanurzenia, zwiększony zasięg pływania nawodnego, więcej wyrzutni torpedowych i większy zapas torped, w których masę ładunku wybuchowego powiększono dwukrotnie.

Niemcy skonstruowali i przyjęli do uzbrojenia torpedę z silnikiem elektrycznym, dzięki czemu nie pozostawiała ona śladu na powierzchni morza. Na okrętach podwodnych montowano na wyrzutniach torpedowych urządzenia do strzału dyskretnego. W uzbrojeniu pojawiły się miny denne i kotwiczne przystosowane do stawiania ich z wyrzutni torped. Oprócz armat zastosowano 20mm karabiny maszynowe typu przeciwlotniczego.

Na okrętach podwodnych Anglii i USA instalowano hydrolokator ASDIC o zasięgu działania 20 kabli przy sprzyjających warunkach hydrologicznych.

Ogólnie OP zbudowane w latach 1919-1939 w porównaniu do okrętów z okresu wojennego miały:

  • dwukrotnie zwiększona głębokość zanurzenia;
  • dwukrotnie zwiększony zasięg pływania nawodnego;
  • większe możliwości uzbrojenia w torpedy i miny na skutek: zwiększania liczby wyrzutni i torped oraz masy ładunku wybuchowego w torpedach, wyposażenia w torpedy bezśladowe, urządzenia strzału dyskretnego i miny przystosowane do stawiania z wyrzutni torpedowych;
  • większe możliwości obserwacji hydroakustycznej;
  • krótszy czas zanurzania;
  • nadal niewystarczający zasięg pływania podwodnego.

W okresie międzywojennym wyścig zbrojeń stopniowo narastał, mimo ograniczeń wniesionych przez konferencje waszyngtońską w 1922 r. Ponownie próbowano unormować stosunki ilościowe flot, na konferencji w 1930 r. w Londynie, gdzie globalny tonaż OP ustalono jednakowo dla mocarstw na poziomie 52.000.t. Wprowadzono także okres tzw. wakacji morskich (czasowy zakaz budowy nowych jednostek określonych typów) i ograniczenia jakościowe.

Praktycznie zasady te obowiązywały do 1936 r. Komplikująca się sytuacja międzynarodowa - agresywna polityka Japonii na Dalekim Wschodzie, Włoch w basenie Morza Śródziemnego i III Rzeszy w Europie środkowo-wschodniej spowodowały ponownie dynamiczną rozbudowę marynarek wojennych.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież