A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 2669

Bitwa o konwoje

W dniu 22 czerwca 1941 r. hitlerowskie Niemcy rozpoczęły kolejną wielką operację wojskową, tym razem skierowaną ku wschodniemu, jeszcze niedawno sojuszniczemu państwu. Ogromne sukcesy państw osi w Rosji i trzymanie w szachu Wielkiej Brytanii, zmusiło oba te wielkie mocarstwa, wsparte pomocą Stanów Zjednoczonych, do wzajemnej współpracy i pomocy. 28 września 1941 r. do Moskwy przybyli przedstawiciele brytyjsko-amerykańskiej komisji Panowie Beaverbrook i Harriman. 4 października zostało podpisane, wspólne, alianckie postanowienie dotyczące dostaw sprzętu wojennego do Rosji. Osiem dni później z Wielkiej Brytanii wyruszył pierwszy konwój z pomocą wojskową oznaczony kryptonimem PQ-1. Na pokładach frachtowców znajdowało się 140 czołgów, 100 myśliwców „Hurricane”, 200 pojazdów opancerzonych, 200 działek przeciwpancernych z amunicją i 50 lekkich działek 25 mm wraz z amunicją. Do marca 1942 r. do arktycznych portów w Archangielsku i Murmańsku wpłynęło 110 statków ze sprzętem wojennym tracąc zaledwie jeden transportowiec.

Scharnhorst prawdopodobnie podczas prób w rejonie Brestu w 1941 roku. fot. zbiory Pierre Hervieux
Scharnhorst prawdopodobnie podczas prób w rejonie Brestu w 1941 roku. fot. zbiory Pierre Hervieux

Klęski wojsk hitlerowskich w Rosji oraz coraz śmielsze poczynania aliantów na wodach norweskich1 zmusiły Hitlera do rozważenia planu przerzucenia większych sił do środkowej i północnej Norwegii. Ostateczną jego decyzję przypieczętowały pogłoski o planowanej operacji desantowej w tymże rejonie rozgłaszane przez wywiad angielski. Już 16 stycznia 1942 r. do Trondheim został przebazowany pancernik Tirpitz, tworzący zalążek przyszłej silnej grupy bojowej. 24 lutego dołączyły do niego ciężkie krążowniki Admiral Scheer i Prinz Eugen, który dzień wcześniej został ciężko uszkodzony torpedą przez brytyjski okręt podwodny Trident2. Dowództwo nad pancernikami i niszczycielami objął wiceadmirał Otto Ciliax podnosząc 24 lutego 1942 r. swoją flagę na Tirpitzie.

Artykuł zamieszczony dzięki  uprzejmości czasopisma  Okręty Wojenne
Artykuł zamieszczony dzięki
uprzejmości czasopisma
Okręty Wojenne

Obecność niemieckiej Grupy Bojowej (Kampfgruppe) zmusiła Aliantów do podjęcia kroków, których celem było zapewnienie bezpieczeństwa szlakom żeglugowym na Morzu Barentsa i na Atlantyku3. Na bazujące okręty w Faetenfjordzie i Lofjordzie lotnictwo bombowe wykonało kilka bezskutecznych nalotów,4 a w skład konwojów przydziel ono ciężką grupę osłonową składającą się z pancerników, krążowników i lotniskowca.

Pierwszą operacją tworzącej się Kampfgruppe był wypad przeciwko konwojowi PQ-12 i powrotnemu QP-8. 6 marca zespół w składzie pancernik Tirpitz wraz z niszczycielami Z 25, Paul Jacobi, Hermann Schoemann i Friedrich Ihn opuścił Trondheimfjord i skierował się ku wykrytym transportowcom alianckim. Rezultatem starcia było zatopienie jedynie radzieckiego zbiornikowca Iżora (2815 BRT). Po powrocie do bazy, głównodowodzący flotą, admirał Reader zgłosił propozycję jeszcze większego wzmocnienia składu grupy bojowej oraz zwiększenia liczby lotnictwa rozpoznawczego i bombowego w Norwegii. 21 marca w Lofjordzie rzucił kotwice ciężki krążownik Admiral Hipper, który został wcielony w skład grupy bojowej. Do lipca 1942 r. prowadził w jej strukturze intensywne szkolenia przygotowując się do wspólnej akcji. 22 marca w Trondheimfjordzie znajdowały się: pancerniki Tirpitz i Admiral Scheer, krążowniki ciężkie Admiral Hipper i Prinz Eugen (uszkodzony), niszczyciele Paul Jacobi, Hermann Schoemann, Friedrich Ihn, Z 24, Z 25, Z 26, Z 30 oraz torpedowce T 15, T 16 i T 17. Okręt te stanowiły silną formację mogącą zagrozić każdemu konwojowi. Jednakże z powodu straszliwego braku paliwa do akcji przeciwko alianckiej żegludze używano niszczycieli i okrętów podwodnych bazujących w Kirkenes oraz lotnictwa bombowego. 20 maja, w ramach operacji „Walzertraum”, do Trondheimfjordu została przerzucona kolejna ciężka jednostka – ciężki krążownik Lützow.

--------------------

1 M.in operacje komandosów „Claymore” 4 marca 1941, „Gauntlet” we wrześniu 1941 oraz „Anklet” i „Archery” w grudniu 1941 roku.

2 Prinz Eugen do połowy maja 1942 r. kotwiczył w Lofjordzie, gdzie został prowizorycznie naprawiony i nie brał udziału w działaniach floty. 16 maja 1942 r. powrócił do Niemiec w ramach operacji „Zauberflöte”.

3 26 marca 1942 r. rozpoczęła się operacja, której celem było zniszczenie doku Forme Normandie w St. Nazaire przez staranowanie go niszczycielem Campbeltown. Dok ten stanowił jedyne miejsce remontowe w tymże rejonie dla pancernika Tirpitz, którego wyjścia na Atlantyk obawiała się admiralicja brytyjska.

4 Pierwszy nalot odbył się w nocy z 27 na 28 marca 1942 r. (43 samoloty), kolejne 28/29 marca (34 bombowce z 4 i 5 Grupy Bombowej), 30/31 marca (34 „Halifaxy” z 4 Grupy Bombowej), operacja „Bluebeard” w nocy 27/28 kwietnia (32 „Halifaxy” i 12 „Lancasterów”) i kolejny 28/29 (23 „Halifaxy” i 11 „Lancasterów”).


Po zaciętej walce Luftwaffe przeciwko konwojowi PQ-16 niemiecka Kriegsmarine rozpoczęła przygotowania do operacji ofensywnych stojącej bezczynnie grupy bojowej. Organizacyjnie okręty został podzielone na dwa zgrupowania:

„Kampfgruppe I”
Miejsca bazowania: Faeten i Lo-Fjord (Trondheimfjord)
Dowódca: admirał Otto Schniewind
Okręty: Tirpitz, Admiral Hipper, Karl Galster, Friedrich Ihn, Hans Lody, Theodor Riedel, T 7, i T 15.

„Kampfgruppe II”
Miejsce bazowania: Zatoka Bogen koło Narviku
Dowódca: wiceadmirał Oskar Kummetz
Okręty: Lützow, Admiral Scheer, Z 24, Z 27, Z 28, Z 29, Z 30 i Richard Beitzen.

2 lipca 1942 r. Kriegsmarine rozpoczęła operacje „Rösselsprung” skierowaną przeciwko wykrytemu konwojowi PQ-17. Zdobyta przez wywiad brytyjski informacja o opuszczeniu przez niemieckie okręt bazy spowodowała rozproszenie się konwoju i powrót brytyjskiej, ciężkiej grupy osłonowej do bazy. Przechwycony rozkaz nakazujący rozproszenie konwoju oraz uszkodzenie Lützowa i dwóch niszczycieli (weszły na skały) spowodował odwołanie ataku obu grup bojowych. Zniszczeniem konwoju zajęły się okręty podwodne i lotnictwo bombowe. Konwój stracił 24 statki.

Kolejnym wzmocnieniem sił morskich w Norwegii było przybycie w lipcu 1942 r. do Trondheim krążownika Köln. Miał on uczestniczyć w operacjach minowych „Rasputin” i „Meisenbalz” oraz w ataku wraz z krążowniki Admiral Hipper na konwój QP-14. Operacje te przewidywano na wrzesień 1942 r. 9 sierpnia uszkodzony na skałach ciężki krążownik Lützow został skierowany do Niemiec celem remontu, a pozostałe okręty pozostaływ swoich bazach. Jedynie krążownik Admiral Hipper wziął udział w operacji ofensywnej „Wunderland” („Kraina cudów”) na Morzu Karskim w dniach od 16 do 30 sierpnia 1942 r. Kolejną akcją Hippera była operacja minowa „Zarin” („Caryca”) w dniach od 24 do 28 września, która zastąpiła wcześniejszą operację pod kryptonimem „Rasputin”. Kolejne planowane operacje „Blitz” („Błyskawica”) i „Donner” („Grom”) z udziałem krążowników Admiral Hipper i Köln, zostały jak poprzednie odwołane5.

Po tragedii PQ-17 admiralicja brytyjska wstrzymała konwoje do września 1942 roku, kiedy to wyruszył kolejny konwój PQ-18. Duże straty poniesione w wyniku skoordynowanego ataku niemieckiego lotnictwa i okrętów podwodnych, zmusiły admiralicję do kolejnego wstrzymania ruchu konwojów. Jedyne zaopatrzenie przewoziły od tego czasu pojedyncze statki wysyłane w odstępach 200 milowych. 25 października alianci podjęli jeszcze jedną próbę zniszczenia okrętów niemieckich w ramach operacji „Title”, także zakończonej porażką6.

Kontradmirał Erich Bey który kierował planowaną operacją. fot. zbiory Siegfried Breyer
Kontradmirał Erich Bey
który kierował planowaną operacją.
fot. zbiory Siegfried Breyer

8 listopada 1942 r. rozpoczęła się aliancka operacja desantowa w północno-zachodniej Afryce znana jako operacja „Torch”. Związana z nią duża koncentracja sprzętu i zaopatrzenia wpłynęła na podjęcie decyzji rządu Wielkiej Brytanii o wstrzymaniu ruchu konwojowego aż do stycznia 1943 r. Jednakże w wyniku interwencji prezydenta Stanów Zjednoczonych podjęto decyzję o rozpoczęciu ruchu statków przez Morze Barentsa od razu po zakończeniu operacji „Torch”. W kręgach dowódczych admiralicji brytyjskiej istniały dwa rozbieżne stanowiska dotyczące ilości statków wchodzących w skład konwojów. Pierwsze zakładało przeprowadzenie jednego dużego konwoju z silną eskortą i drugie, silnie popierane przez głównodowodzącego Home Fleet admirała Toveya, które zakładało przeprowadzenie dwóch mniejszych konwojów. Argumenty takie jak: mniejsze ryzyko wykrycia, lepsza ochrona przez eskortę i łatwiejsze manewrowanie zgrupowaniem w trudnych warunkach atmosferycznych stały się przyczyną akceptacji drugiego wariantu.

Niemieckie działania Kriegsmarine w listopadzie 1942 r. ograniczyły się tylko do operacji „Hoffnung” („Nadzieja”), skierowanej przeciwko radzieckim szlakom żeglugowym w Arktyce. Została ona przeprowadzona przez krążownik Admiral Hippera oraz cztery niszczyciele7. Na Bałtyk także odwołany pancernik Admiral Scheer, który 12 listopada zawinął do Świnoujścia. Zastąpił go lekki krążownik Nürnberg przebazowany na północ z południowej Norwegii. W połowie grudnia do Norwegii został przerzucony wyremontowany ciężki krążownik Lützow (w ramach operacji „Prometheus”), który zakotwiczył w Kaafjordzie, jednej z odnóg Altafjordu.

Pierwszy aliancki, nowy konwój, oznaczony kryptonimem JW-51A wyruszył z Loch Ewe w północnej Szkocji 15 grudnia 1942 r. i bezpiecznie, nie wykryty, dotarł do Murmańska. Dostarczył 100 000 t zaopatrzenia. Ciemności nocy polarnej, silne sztormy oraz osłabienie lotnictwa niemieckiego tudzież braki paliwowe Kriegsmarine stały się wielkimi sprzymierzeńcami alianckich statków. Jednakże kolejny konwój JW-51B został wykryty przez niemieckie lotnictwo rozpoznawcze i zaatakowany przez okręty Kampfgruppe II w składzie Admiral Hipper, Lützow, oraz 5 niszczycieli (operacja „Regenbogen”)8. Zaangażowanie dużych sił marynarki i narażanie wartościowych okrętów na zatopienie nie ponosząc tym samym żadnych sukcesów wywołało u Hitlera wielki gniew. Wydał on natychmiastowy rozkaz o demontażu uzbrojenia z ciężkich okrętów, a ich samych poddaniu kasacji. Stanowisko Hitlera spowodowało złożenie dymisji przez admirała Raedera i zastąpienie go dowódcą okrętów podwodnych admirałem Dönitzem.

--------------------

5 Operacja „Blitz” – atak na stacje polarne na Wyspie Barentsa, operacja „Donner” atak na obiekty lądowe Wyspy Jan Mayen.

6 Celem operacji „Title” było zniszczenie pancernika Tirpitz zakotwiczonego w Faetenfjordzie przez dwie kierowane torpedy przeholowane do Trondheimfjordu przez norweski kuter rybacki Arthur.

7 Rezultatem wypadu było zniszczenie ścigacza BO 78 i zbiornikowca Donbass (7925 BRT)

Operacja „Regenbogen” zakończyła się uszkodzeniem Hippera, zatopieniem niszczyciela Friedrich Eckoldt, oraz brytyjskich: niszczyciela Achates, trałowca Bramble i uszkodzeniem niszczyciela Onslow.


Pod koniec stycznia do Niemiec zostały odwołane krążowniki Admiral Hipper oraz Köln. Zostały one zastąpione pancernikiem Scharnhorst (operacja „Paderborn”), który rzucił kotwicę 9 marca w Zatoce Bogen koło Narviku. Natychmiast został on także włączony w skład nowej grupy bojowej składającej się z pancerników Tirpitz i Lützow, krążownika Nürnberg oraz niszczycieli i torpedowców.

Do końca sezonu zimowego Admiralicja Brytyjska przeprowadziła jeszcze cztery konwoje ponosząc jedynie minimalne straty wynoszące pięć zatopionych transportowców. Po ustaniu nocy polarnej ruch żeglugowy ostał przerwany, a Admiralicja rozpoczęła przygotowania do sezonu zimowego. Przygotowania te miały za zadanie wyeliminować ciężkie okręty niemieckie.

Tymczasem niemieckie sztaby opracowywały coraz to kolejne operacje ofensywne z udziałem Kampfgruppe. Rozważano kontynuację operacji „Wunderland”, niedoszłego wypadu „Aurora” czy planu „Hektor” przewidywanych na wiosnę i lato 1943 roku. W planach operacyjnych pojawiły się projekty kolejnych ofensywnych operacji „Husar”, „Dudelsack”, „Südwind”, „Sizilien”, „Ostfront” (pierwotnie oznaczona jako „Skagerrak”), „Aussenjade” czy „Borkumriff”. Jednakże z braków paliwowych jedynie dwie z nich „Sizilien-Zitronella” oraz „Ostfront” doczekały się realizacji.

Dowódcą Scharnhorsta w jego ostatniej akcji był komandor Fritz Julius Hintze. fot. zbiory Siegfried Breyer
Dowódcą Scharnhorsta w jego
ostatniej akcji był
komandor Fritz Julius Hintze.
fot. zbiory Siegfried Breyer

We wrześniu skład Kampfgruppe uległ dalszemu zmniejszeniu. Lützow został odwołany na Bałtyk, a pancernik Tirpitz odniósł uszkodzenia w wyniku ataku brytyjskich miniaturowych okrętów podwodnych9. Jedyną sprawną jednostką Kampfgruppe został wówczas pancernik Scharnhorst oraz niszczyciele z 4 i 6 flotylli. 17 listopada 1943 r. na południe została odwołana cała 6 flotylla niszczycieli pozostawiając eskortę pancernika okrętom 4 flotylli. Flotylla ta składała się z 5 dużych niszczycieli Z 30, Z 33, Z 34, Z 38 oraz flagowego Z 29.

Plan operacji „Ostfront”

Kryptonimem „Skagerrak” w sztabie Admirała Morza Norweskiego (Admiral Nordmeer) określono operację skierowaną przeciwko żegludze konwojowej. 28 marca 1943 r. trafiła ona do sztabu grupy bojowej, celem zaznajomienia się z jej założeniami i taktyką. Sugestie ze strony sztabu Kampfgruppe spowodowały, że 1 maja 1943 r. Admiral Nordmeer wydał zmodyfikowany plan operacji „Skagerrak”, określony jako operacja „Ostfront” („Front wschodni”). Nowe założenia były bardziej elastyczne od pierwotnego planu i umożliwiały zależnie od wielu czynników zastosowanie różnych metod ataku. Plan, głównie zależny od trudnych warunków przewidywał, atak:

• samymi niszczycielami,
• niszczycielami i pancernikiem, lecz Scharnhorst jako eskorta niszczycieli,
• wspólnym ataku obu typów okrętów,
• atak samego pancernika.

Przyszły atak mógł być przeprowadzony tylko przy korzystnych warunkach odniesienia zwycięstwa, dokładnie określonych przez sztaby marynarki. Wstępnym warunkiem rozpoczęcia operacji było zlokalizowanie samego konwoju, jak i jego ciężkiej grupy osłonowej. W przypadku wykrycia zgrupowania pancerników musiały one znajdować się w takiej odległości aby był możliwy szyki wypad grupy bojowej i bezpieczny jej powrót. Dodatkowo warunki atmosferyczne musiały być na tyle względne, aby umożliwić skuteczne rozpoznanie lotnicze, oraz zapewnić możliwość użycia broni torpedowej w przypadku ataku niszczycieli i okrętów podwodnych. Kolejnym czynnikiem było zaskoczenie. Jednakże w klimacie północy i warunkach nocy polarnej należało się liczyć z nie zaistnieniem tychże korzystnych warunków. Silne sztormy, ciemności, wiatry i niskie temperatury były bardziej sprzyjającymi aliantom, niż Niemcom, przejawami natury. Możliwy atak pancernika, przy niedoskonałości własnych urządzeń radarowych, był możliwy jedynie około południa gdy następuje krótki okres półmroku. Jak się później okaże żadne z przyjętych wstępnych warunków do ataku nie zostało spełnione. A staranie ułożony plan operacji „Ostfront” faktycznie nie był realizowany ze swoimi założeniami.

Przeciwnicy

Grudzień 1943 r. zastał sztab Kampfgruppe niekompletny i zupełnie nie przygotowany do prowadzenia operacji bojowych przeciwko alianckiej żegludze. Bierne wykorzystanie okrętów, wynikające z braków paliwowych i szans na zwycięstwo, było przyczyną braku gotowości bojowej niemieckich załóg i upadku ich morale. Od listopada dowódca grupy bojowej (Befehlshaber der Kampfgruppe) wiceadmirał Oskar Kummetz przebywał na długotrwałym urlopie w Niemczech. Podobnie I oficer komandor Hansjürgen Reinicke oraz II oficer komandor podporucznik Fritz-Günther Boldemann, którzy przebywali na przepustkach w kraju. Jedyne wystawione zastępstwo obejmowało stanowisko dowódcy grupy, pozostałe I i II oficera prawdopodobnie w wyniku braku przekonania do wyjścia na akcję bojową, nie zostały obsadzone. Dodatkowo na zbliżające się Święta Bożego Narodzenia wydano także 80 przepustek zezwalających na spędzenie świat w Niemczech. Funkcje tymczasowego dowódcy grupy bojowej sprawował 45 letni kontradmirał Erich A. Bey10. Głównym czynnikiem, który zapewne zdecydował o jego kandydaturze była przyszła strategia defensywna, której głównymi zadaniami miały stać się operacje minowe na wodach norweskich. Podczas jego nominacji, mało osób w sztabach w Berlinie, Kilonii czy Narwiku przewidywało ponowienie operacji ofensywnych z udziałem pancerników, w których kierowaniu Bey nie miał doświadczenia. 25 grudnia, krótko przed wyjściem na akcję bojową, uzupełnił on braki kadrowe w sztabie Kampfgruppe oficerami z pokładu uszkodzonego pancernika Tirpitz.

--------------------

Operacja „Source” – atak trzyosobowych mini okrętów podwodnych X 5, X 6, X 7, X 8, X 9 i X 10 na okręty zakotwiczone w Altafjordzie. Tirpitz został ciężko uszkodzony przez 4 miny i wyeliminowany z operacji morskich.

10 Erich Bey urodzony w Hamburgu 23 marca 1898 r. Podczas I wojny w cesarskiej marynarce wojennej, podczas II wojny dowódca niszczyciela Z 14, później dowódca 4 i 6 flotylli niszczycieli, a od 1940 r. dowódca niszczycieli (F.d.Z).


Stanowisko dowódcy pancernika Scharnhorst sprawował komandor Fritz Hintze11, który objął je 14 października 1943 r. zastępując komandora Friedricha Hüffmaiera. Operacja „Ostfront” miała być jego pierwszym wyjściem w morze po objęciu tegoż stanowiska. Pozostałe stanowiska oficerskie zajmowali: I oficer komandor porucznik Dominik Ernst (od kwietnia 1943 r.), oficer nawigacyjny komandor podporucznik Lanz Edgar (od lutego 1943 r.), I oficer artylerii komandor podporucznik Bredenbreuker Walter (od kwietnia 1943 r.), główny mechanik komandor podporucznik (inż.) König Otto (od października 1943 r.).

Stan osobowy załogi w dniu 25 grudnia 1943 r. wynosił 1888 marynarzy i oficerów w tym także 40 (inne źródła 100) kadetów marynarki. W wyniku pośpiechu zaniedbano także zaokrętowanie grupy nasłuchowej B-Dienst, co było rutynową czynnością podczas akcji niemieckich ciężkich okrętów12.

Wsparciem pancernika była 4 flotylla niszczycieli dowodzona przez komandora Rolfa Johannessona, którego duże doświadczenie i wspólna dla niego i kontradmirała Beya taktyka, czyniła go silnym przeciwnikiem 13. Dowódcami poszczególnych okrętów byli: Z 29 (flagowy) komandor podporucznik Mutius, Z 30 komandor podporucznik Lampe, Z 33 komandor podporucznik Holtorf, Z 34 komandor podporucznik Hetz oraz Z 38 komandor podporucznik Brutzer.

Admirał Bruce Fraser, dowódca brytyjskiej Home Fleet. fot. zbiory Siegfried Breyer
Admirał Bruce Fraser,
dowódca brytyjskiej Home Fleet.
fot. zbiory Siegfried Breyer

W maju 1943 r. nowym głównodowodzącym Home Flett, został admirał Bruce A. Fraser (1888-1963), który zastąpił na stanowisku admirała Toveya (1885-1971). 55 letni admirał odznaczał się dużym doświadczeniem zdobytym już podczas I wojny światowej (od 1902 w brytyjskiej marynarce wojennej). W 1943 r. bezpośrednio dowodził operacjami konwojowymi na Morzu Barentsa z pokładu jednego z okrętów ciężkiej grupy osłonowej. Podczas eskorty konwoju JW-55B dowództwo nad okrętami grupy osłonowej (Force II) sprawowali: Duke of York (flagowy), komandor G.H.E. Russell, Jamaica, komandor J. Hughes-Hallett, Samuarez, kapitan marynarki E.W. Walmsley, Savage, komandor podporucznik M.D.G. Meyrick, Scorpion, kapitan marynarki W.S. Clouston oraz Stord, kapitan marynarki S. Storcheill.

Pancernik Duke of York już od marca 1943 r. wraz z bliźniaczym King Georg V osłaniał arktyczne konwoje, a po powrocie z operacji „Torch” rozpoczął ponowny żmudny okres patroli na Morzu Norweskim i Morzu Barentsa. Podobnie załogi pozostałych okrętów posiadały spore doświadczenie nabyte podczas rozmaitych operacji morskich. Doświadczenie kadry oficerskiej i wyszkolenie załóg, a także nowoczesny sprzęt radiolokacyjny tworzyły z nich bardzo groźnych przeciwników, z którymi według dyrektyw SKL i Hitlera niemieckie okręty nie powinny wdawać się w żadne potyczki.

Zespołem osłony bliskiej, złożonym z krążowników X eskadry, dowodził 56 letni admirał Robert Lindsey Burnett (1887-1959). Podczas I wojny światowej był dowódcą torpedowca i niszczyciela, a w okresie międzywojennym służył jako dowódca flotylli niszczycieli i eskadry krążowników we wschodniej Azji i południowej Afryce. W latach II wojny światowej obejmował stanowiska dowódcy sił minowych, niszczycieli i eskadry krążowników14. Podczas eskorty konwoju JW.-55B dowództwo nad okrętami Force 1 sprawowali: Belfast (flagowy) komandor F.R. Parham, Norfolkkomandor. D.K. Bain oraz Sheffield komandor C.T. Addis. Załogi tychże okrętów zdobywały doświadczenie już od 1941 r. podczas operacji konwojowych na Atlantyku, a później także na Morzu Barnetsa i Morzu Norweskim.

--------------------

(ciąg dalszy nastąpi)

11 Fritz Hintze – urodzony 13 maja 1901 r. Do lata 1942 jako oficer nawigacyjny na krążowniku Admiral Hipper.

12 B-Dienst (Beobachtung – Dienst) – odział nasłuchu radiowego kontrwywiadu armii.

13 Rolf Johannesson od 1938 r. dowódca niszczyciela Z 15, później dowódca niszczyciela ZG 3, a od 10 kwietnia 1943 r. dowódca 4 flotylli niszczycieli. Po śmierci Admirała Beya od lutego 1944 r. dowódca Kampfgruppe w Norwegii.

14 Od połowy 1944 r. głównodowodzący na południowym Atlantyku.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież