A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 7276

 

Za najbardziej udane rozwiązanie uważa się okręt podwodny typu Walross (Mors) o wyporności 36 t. Był to okręt jednokadłubowy z cysternami balastowymi na burtach. Uzbrojenie stanowiły dwie podwieszane pod kadłubem torpedy. Załogę stanowiło 5 ludzi, którzy byli w stanie przebywać nieprzerwanie w morzu od 7 do 10 dni. Kapitulacja Niemiec przeszkodziła w urzeczywistnieniu projektu. Jednak z jego dokumentacji po wojnie skorzystało szereg państw budując podwodne "liliputy".

Miniaturowy okręt podwodny Seeteufel nazywany też Elefant albo projekt Lödige 1 - gąsienice, 2 - torpedy

Na tle tradycyjnych, niebywale prezentował się okręt Seeteufel (Diabeł morski) przewidziany do transportu dywersantów na wodzie i ladzie. Jego prędkość wynosiła pod wodą 10 węzłów, zaś na lądzie 8 km/h. Uzbrojenie jego miały stanowić dwie torpedy lub miny. Oprócz 2-osobowej załogi na pokładzie mieściło się 5 dywersantów. Okręt poruszał się za pomocą gąsienic. Ponieważ masa jego była jednak stosunkowo duża w stosunku do mocy silnika, ruch odbywał się z trudem. Pod tym względem konstrukcja była niedopracowana. Udało się skonstruować tylko jeden taki egzemplarz.

Niemcy w końcu lat 70 rozpoczęli pracę nad małowymiarowymi okrętami podwodnymi. Firma Brückner Meeresrestechnik wyprodukowała okręt typu Seepferd (Konik morski), z klasycznym napędem, do badań podwodnych. Wykorzystując jego elementy, zbudowano wersję Seepferd-KD z zespołem napędowym o cyklu zamkniętym. Jego wymiary były następujące: długość 14,5 m, szerokość 2,4 m, średnica korpusu sztywnego 2,3 m. Zasięg pływania w położeniu nawodnym wynosił 500 Mm, w zanurzeniu 200 Mm. Głębokość zanurzenia osiągano do 200 m.

W części dziobowej znajdował się iluminator do obserwacji dna morskiego. Tu też umieszczona jest centrala dowodzenia i pulpit nawigacyjny oraz oddzielone parawanem pomieszczenie mieszkalne. W przedziale rufowym ulokowano system napędów ze zbiornikami paliwa, płynu alkalicznego, tlenu i argonu. Napęd stanowi silnik Diesla o mocy 125 KM oraz elektrogenerator o mocy 40 kW i baterie akumulatorów.

Specjaliści niemieccy uważają, że okręt może być wykorzystywany do ataków torpedowych, wysadzania płetwonurków - dywersantów i prowadzenia walki radioelektrycznej.

Dane taktyczno-techniczne okrętów podwodnych typu Hecht (Szczupak)

Kraj budowy Flag of German Reich (1935–1945).svg III Rzesza
Użytkownicy Kriegsmarine Kriegsmarine
Stocznia Germaniawerft, Kilonia
Wejście do służby pierwsza jednostka - maj 1944
Wycofanie ostatnia jednostka - sierpień 1944
Zbudowane okręty 53
Wyporność 12 t w zanurzeniu
Długość 10,4 m
Napęd 1 x elektryczny silnik AEG 12 KM
Prędkość 6 węzłów
Zasięg Nawodny: 69 Mm przy 4 węzłach (128 km)
Podwodny: 4 kN (7,4 km )
Załoga 2 oficerów i marynarzy
Uzbrojenie 1 torpeda G7e lub 1 mina, ładunek wybuchowy w dziobie

 Dane taktyczno-techniczne okrętów podwodnych typu Biber (Bóbr)

Kraj budowy Flag of German Reich (1935–1945).svg III Rzesza
Użytkownicy Kriegsmarine Kriegsmarine
Stocznia Lübecker Flenderwerken
Wejście do służby 1944
Wycofanie 1945
Zbudowane okręty 324
Wyporność 6,5 t
Długość 9,0 m
Szerokość 1,6 m
Zanurzenie 1,37 m
Napęd Nawodny: 1 silnik gaźnikowy Opel Blitz o mocy 32 KM
Podwodny: 1 silnik elektryczny o mocy 13 KM
Prędkość Nawodna: 5,5 w
Podwodna: 6,5 w
Zasięg Nawodny: 130 Mm
Podwodny: 8,6 Mm
Załoga 1 osoba
Uzbrojenie 2 torpedy elektryczne typu G7e

Dane taktyczno-techniczne okrętów podwodnych typu Seehund (Foka)

Kraj budowy III Rzesza
Użytkownicy Kriegsmarine Kriegsmarine
Wejście do służby jesień 1944
Planowane okręty 1284
Okręty w służbie 138 lub więcej (maks. 285)
Wyporność 14,9 ton
Długość 11,86 m
Szerokość 1,68 m
Zanurzenie 1,28 m
Napęd Nawodny - silnik spalinowy o mocy 60 KM
Podwodny - silnik elektryczny o mocy 18,5 kW
Prędkość Nawodna - 7,7 w
Podwodna - 6 w
Zasięg Nawodny - 270 Mm lub 500 Mm z dodatkowymi zbiornikami paliwa zamiast torped
Podwodny - 63 Mm z prędkością 3 w, 19 Mm z prędkością 6 w.
Załoga 2 ludzi
Uzbrojenie 2 × torpeda elektryczna kal. 53,3 cm G7e podwieszana na zewnętrznej szynie

Bibliografia:

1. Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes & Noble, 1998.

2. Lawrence Paterson: Desperaci Dönitza : niemieckie żywe torpedy i bezzałogowe łodzie podwodne. Warszawa: Wyd. Bellona, [2008].

3. Zygmunt Czarnotta, Miniaturowe okręty podwodne, NTW nr 7/1994.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież