A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 2288

Podczas II wojny światowej bardzo często w walkach na różnych morzach uczestniczyły miniaturowe okręty podwodne i torpedy kierowane (zwane również "żywymi torpedami"). Ta skryta broń była bardzo często wykorzystywana z różnym skutkiem przez włoską Supermarine. Jednym z ciekawszych wyczynów włoskiej marynarki wojennej było przekształcenie wraku zbiornikowca Olterra zatopionego 10 maja 1940 roku przez własną załogę na bazę torped kierowanych. Wrak okrętu stał na mieliźnie blisko niewielkiego miasteczka Algeciras, leżącego naprzeciw brytyjskiej bazy morskiej w Gibraltarze.

Baza torped kierowanych na statku Olterra. / Rysunek: własny

Włosi w 1942 roku w tajemnicy przystąpili do remontu wraku i w bardzo szybkim czasie przekształcili go w skrytą bazę wypadową dla swoich kierowanych torped. Wrak statku został wyremontowany, podniesiony z mielizny i przycumowany przy zewnętrznym molo niewielkiego portu. W czasie remontu w jednym ze zbiorników Olterry wykonano podwodny hangar, połączony z wodami zatoki. By nie wzbudzać zbytniego zainteresowania postanowiono kierowane torpedy dostarczyć w częściach, w skrzyniach i zmontować dopiero pod pokładem Olterry. Do przyszłych akcji postanowiono wykorzystać kierowaną torpedę typu SBB (Była ona znana pod oznaczeniem SSB - Siluro San Bartolomeo – Torpeda św. Bartłomieja).

Do torpedy tej podczepiało się dwa ładunki wybuchowe, które następnie po podwieszeniu na wrogim statku detonowano poprzez odpowiednie nastawienie zegara. Skrzynie oficjalnie zawierały materiały konieczne do przeprowadzenia remontu statku. Na statek zostało zaokrętowanych 12 oficerów i podoficerów X Flotylli Mas.

W nocy z 7 na 8 grudnia 1942 roku z podwodnego hangaru Olterry wypłynęły trzy torpedy kierowane. Załogi stanowili por. Visintini i nurek Magro, por. Vittorio Cella i nurek Salvatore Leone oraz por. Girolamo Manisco i nurek Dino Varini. Pierwsza wyprawa zakończyła się tragicznie. Visintini i Magro zginęli od wybuchu granatu głębinowego podczas przecinania sieci zagrodowej u wejścia do portu, Manisco i Varini wdarli się co prawda do portu, ale zostali zauważeni przez czujne straże, ostrzelani i wzięci do niewoli. Porucznikowi Cella również nie udał się atak. Ścigany przez dozorowiec brytyjski utracił gdzieś nurka Leone, a sam z wielkim trudem zdołał wrócić na Olterrę.

Późniejsze próby również nie zakończyły się sukcesem. Dopiero szósta próba która odbyła się w nocy z 7 na 8 maja 1943 roku zakończyła się powodzeniem. O godzinie 22.35 z podwodnego hangaru wypłynęła pierwsza torpeda kierowana przez kpt. Ernesto Notari i sierżant Arizo Lazaar. Udało im się podczepić ładunek pod statek Pat Harrison (statek typu Liberty - 7176 BRT) i szczęśliwie wrócić na Olterrę. Porucznik Cella z nurkiem Eurebio Montalenti również wykonali swoje zadanie i podwiesili ładunek pod statek Mahsud (r. bud. 1931, 7540 BRT), natomiast por. Camillo Tadini i nurek Salvatore Mattera zaatakowali statek brytyjski Camerata (r. bud. 1931, 4875 BRT). Wszystkie trzy statki wyleciały w powietrze i zatonęły, a biorące udział w akcji załogi wróciły bez strat na Olterrę.

Atak włoskich torped kierowanych na Gibrartar.

Dnia 4 sierpnia 1943 roku następny atak kierowanych torped zakończył się pełnym sukcesem. Torpedy kierowane tworzące bojową grupę pod nazwą "Ursa Maior" (Wielka Niedźwiedzica) zaatakowały Gibraltar po raz siódmy. Pierwszy zespół stworzony przez: ktp. Notari, nurka Andrea Gianoli, spowodowali zniszczenie statku typu Liberty o nazwie Harrison Gray Ottis, zespół Cella i Montalenti zatopił norweski statek Thornshövdi (r. bud. 1937, 9944 BRT), natomiast ostatni zespół tworzony przez Tadini i Mattera zatopił statek typu Liberty o nazwie Stanridge. Do bazy udało się wrócić jednak tylko 5 podwodnym komandosom. Nurek Andrea Gianoli podczas powrotu spadł z torpedy został schwytany a następnie osadzony na podminowanym statku. Udało mu się jednak przeżyć wybuch i trafił następnie do obozu jenieckiego.

Tajemnicę bazy Olterra udało się utrzymać do 8 września 1943 roku, to jest do dnia kapitulacji Włoch. Kapitulacja Włoch przekreśliła zaplanowane ponowne ataki na bazę morską w Gibraltarze.

Na podstawie zdobytych egzemplarzy SLC, Brytyjczycy zbudowali swój pojazd podwodny noszący oznaczenie Chariot.

Włoska torpeda kierowana typu SBB
1 - dziobowe baterie akumulatorów, 2 - sternik, 3 - zbiorniki sprężonego powietrza, 4 - drugi członek załogi,
5 - baterie akumulatorów, 6 - silnik elektryczny, 7 - śruba, 8 - ster, 9 - ładunki wybuchowe (na tym zdjęciu ich brak).
Żywa torpeda - Siluro San Bartolomeo (SSB). Zdjęcie: www.hnsa.org

Charakterystyka ogólna:

Długość: 6,77 m

Szerokość: 0,79 m

Wysokość: 1,08 m

Głębokość zanurzenia: 15 - 30 m

Napęd: Silnik elektryczny o mocy 7,5 KM

Prędkość: w zanurzeniu 4,5 węzła, na powierzchni 2,3 węzła

Autonimia: 4 mile przy prędkości maksymalnej, 75 mil przy prędkości ekonomicznej

Załoga: 2 osoby

Uzbrojenie: jeden ładunek wybuchowy (300 kg), wersja 2: Header, ładunek 400 kg, wersja 3: Douuble Header 180/200 kg.

Testowanie Siluro San Bartolomeo. / Zdjęcie: Submarine Force Museum in Groton
Schemat SBB. / Rysunek: www.plongeesanssel.com
Model SBB. / Rysunek: www.anb-online.it

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież